...'s profile~nazarboncuk~PhotosBlogListsMore Tools Help

Stimmt es wirklich, dass sich alles, wovon der Mensch profitieren kann, im Koran wiederfindet? Geht der Koran auch auf Fragen ein, mit denen sich Wissenschaft und Technik unserer Zeit beschäftigen?

Die vorrangigen Ziele des Korans liegen darin begründet,

die Menschheit den Schöpfer erkennen zu lassen,

ihr zu versichern, dass alles, was auf der Erde oder in den Himmeln zu sehen oder zu entdecken ist, den Blick auf Ihn freigibt,

die Menschen auf den Weg des Glaubens und der Anbetung Gottes zu führen und das individuelle und gesellschaftliche Leben so zu regeln, dass die Menschen sowohl in dieser als auch in der jenseitigen Welt wahres Glück finden.

Einzig und allein um diesen Zielen zu dienen, erwähnt der Koran überhaupt all das, was er erwähnt, und tut dies zudem auch noch in aller Ausführlichkeit. Er enthüllt seine Gedanken einer ganz bestimmten Methodik folgend in einem ganz bestimmten Kontext. Auch dieses Vorgehen dient den vorrangigen Zielen des Korans. Diejenigen, die sich dieser Methodik nicht bewusst sind, werden das, was sie suchen, nicht finden und wahrscheinlich enttäuscht werden.

Da der Koran um der Menschen willen offenbart wurde, weil er ihnen in der Beziehung zu ihrem Schöpfer Sicherheit schenken und sie in die Lage versetzen möchte, in allen Lebensbereichen Erfolg und ewiges Glück zu erlangen, beinhaltet er zwangsläufig alle Dinge. Die Richtigkeit dieser Aussage bestätigen zahllose Bücher und Kommentare, die sich mit unterschiedlichen Aspekten dieses Buches befassen. Die Perfektion des Stils und die Beredsamkeit der arabischen Sprache, in der der Koran gehalten ist, wurden von den bedeutendsten Literaten aller Jahrhunderte hervorgehoben. Sie inspirierten diese Gelehrten zu bemerkenswerten Leistungen, nicht nur in der arabischen, sondern auch in anderen Sprachen, die von Muslimen gesprochen werden. Die Ratschläge des Korans haben es Gelehrten, deren Forschungsobjekte der Mensch oder die physikalische Welt waren, ermöglicht, die wahre Natur der Dinge und Ereignisse zu schauen und sie zu begreifen. Die Weisheit des Korans hat Psychologen und Soziologen Wege aufgezeigt, in individuellen oder gesellschaftlichen Angelegenheiten selbst die kniffligsten Probleme zu lösen. Ethiker und Pädagogen haben den Koran als eine unerschöpfliche und nie versiegende Quelle für die Erziehung und Ausbildung künftiger Generationen genutzt. Der große Nutzen, der der Menschheit aus den Vorzügen des Korans erwächst, lässt sich in dem hier zur Verfügung stehenden beschränkten Raum jedoch eigentlich gar nicht angemessen würdigen.

Wenn wir in der heutigen Zeit über die Inhalte des Korans sprechen, was vielen und insbesondere den jungen Menschen ein wichtiges Anliegen ist, dann interessieren uns vor allem die wissenschaftlichen und technologischen Themen der Offenbarungsschrift und die Frage, in welchem Verhältnis sie zu den empirischen Wissenschaften der Gegenwart stehen.

Diese Frage stand bereits im Mittelpunkt einer ganzen Reihe von Büchern, die versucht haben, die koranischen Wahrheiten mit neuen wissenschaftlichen Erkenntnissen zu vergleichen. Viele dieser Bücher waren sicherlich von der Kultur und Wissenschaft ihrer jeweiligen Epoche beeinflusst, und obwohl ihre Kommentare von großer Sorgfalt und einem intensiven Bemühen künden, hielten die Menschen sie für fragwürdig und fanden sie zu überladen oder zu weit hergeholt. Vor allem die Bemühungen, die koranischen Wahrheiten mit gewissen Hypothesen (die mehr oder weniger als wissenschaftliche Wahrheiten akzeptiert waren, bevor sie überhaupt abgesichert waren) in Einklang zu bringen, schienen den Koran verzerrt oder falsch darzustellen und ihn sogar geringschätzig zu behandeln. In Wirklichkeit sind die koranischen Aussagen zu wissenschaftlichen Themen in einer so klaren Sprache abgefasst, dass selbst ein Berghirte noch Jahrhunderte nach ihrer Offenbarung durch den Erzengel Gabriel, der sie dem Propheten übermittelte, Zugang zu ihnen findet. Diejenigen, die diese Aussagen auf richtige Art und Weise lesen, sind sich sehr wohl darüber einig, welche Ziele Gott mit ihnen verfolgt. Dem jeweiligen Bildungsstand entsprechend finden sie aber an unterschiedlichen Aspekten besonders Gefallen.

Die Auslegung des Korans hat so objektiv wie möglich zu erfolgen, damit Präzision, Zuverlässigkeit und Klarheit der Offenbarung Gottes erhalten bleiben. Anstatt den Koran im Lichte bestimmter Phänomene und mit einer Fachsprache, die nicht der Sprache des Korans entspricht, zu interpretieren, sollten die Phänomene interpretiert und die Fachsprache im Sinne des Korans bewertet werden. Es erübrigt sich eigentlich zu erwähnen, dass vor allem eine hinreichende Kenntnis der arabischen Sprache, der feinen Nuancen ihrer Wörter und Strukturen und ein großes Maß an Vertrautheit mit den Anlässen, zu denen die einzelnen Koranverse offenbart wurden, dazu beitragen, diese Verse zu verstehen. Aus eben diesem Grunde sind die Kenntnisse und Interpretationen der Gefährten des Propheten, ihrer Nachfolger (vor allem der ersten Nachfolgegeneration) und der ersten Kommentatoren wie zum Beispiel Ibn Dscharir, die verlässlichsten. Es überrascht wohl kaum, dass ihre Kenntnisse am ehesten mit den später etablierten wissenschaftlichen Wahrheiten übereinstimmen. Später abgefasste Kommentare mögen zwar philosophisch spitzfindiger und erschöpfender erscheinen, sind aber oft weit hergeholt und überladen und stehen nicht mit den Forschungsergebnissen der Wissenschaft im Einklang. Um diese These zu untermauern, möchte ich hier einige wenige Beispiele aus dem Koran zitieren und analysieren:

Der Schöpfer, der von vor dem Anfang bis über das Ende der Zeit hinaus alles sieht und alles weiß, lenkt unsere Aufmerksamkeit auf die Tatsache, dass die Zukunft ganz allgemein das Zeitalter des Wissens und der Information und konsequenterweise ein Zeitalter des Gottvertrauens und des Glaubens sein wird:

Wir werden sie Unsere Zeichen überall auf Erden und an ihnen selbst sehen lassen, damit ihnen deutlich wird, dass es die Wahrheit ist.(41:53)

Schon in der Frühzeit des Islam haben die Sufis diesen Vers als ein Zeichen und als eine Zusicherung der spirituellen Weisheit, nach der sie strebten, betrachtet und sich auf ihn bezogen. Wenn man diesen Vers aber aus anderer Perspektive liest und sich überlegt, in welchem Maße die wissenschaftlichen Erkenntnisse seit seiner Offenbarung zugenommen haben (eine Entwicklung, die nicht zuletzt durch die Arbeit muslimischer Gelehrter und Wissenschaftler initiiert und beschleunigt wurde), dann wird man akzeptieren müssen, dass die bloße Existenz des Verses schon an ein Wunder grenzt.

Je genauer die Beschaffenheit von Mikrokosmos und Makrokosmos und deren Beziehung untereinander entschlüsselt und verstanden werden, desto eindeutiger wird alles, was innerhalb der Grenzen menschlichen Denkens und menschlicher Wissenschaft liegt, bestätigen, dass der Schöpfer der Eine ist. Wenn sich erst einmal Hunderte von Büchern mit diesem Thema befasst haben, werden wir mit eigenen Augen sehen können, dass alles, was von Gott offenbart wurde, auch wirklich vorhanden ist. Bereits heute haben wir das Gefühl, in naher Zukunft Aussagen und Lobpreisungen zu Ehren Gottes hören und auch verstehen zu können, die von Tausenden von Zungen in der Natur angestimmt werden:

Die sieben Himmel und die Erde und alle darin lobpreisen Ihn; und es gibt nichts, was Seine Herrlichkeit nicht preist; ihr aber versteht deren Lobpreisung nicht. Wahrlich, Er ist nachsichtig, verzeihend. (17:44)

Auch heute schon verstehen wir einiges von der Bedeutung dieses Verses. Die winzigsten Atome wie auch die gewaltigsten Sternennebel verkünden uns in der Sprache ihres Daseins ihre Unterwerfung unter den Einen Gott und preisen Ihn. Es gibt allerdings nur wenige Menschen, die diesen universellen Lobpreis Gottes hören und verstehen können. Auch die Zahl der aufrichtigen Muslime, die allen Menschen auf Erden dabei helfen könnten, diesen Lobpreis zu vernehmen, ist gering. Zudem leben sie über eine Vielzahl von Orten versprengt.

Was der Koran über die Menschwerdung und die Entwicklungsphasen eines Embryos im Uterus enthüllt, ist bemerkenswert:

O ihr Menschen, wenn ihr über die Auferstehung im Zweifel seid, so (bedenkt,) dass Wir euch aus Erde erschaffen haben, dann aus einem Samentropfen, dann aus einem Blutklumpen, dann aus einem Klumpen Fleisch, teils geformt und teils ungeformt, auf dass Wir es euch deutlich machen. (22:5)

In zwei anderen Versen wird diese Entwicklung noch detaillierter erläutert. Die verschiedenen Phasen werden noch deutlicher hervorgehoben:

Und wahrlich, Wir erschufen den Menschen aus einer Substanz aus Lehm. Alsdann setzten Wir ihn als Samentropfen an eine sichere Ruhestätte. Dann bildeten Wir den Tropfen zu einem Blutklumpen; dann bildeten Wir den Blutklumpen zu einem Fleischklumpen; dann bildeten Wir aus dem Fleischklumpen Knochen; dann bekleideten Wir die Knochen mit Fleisch; dann entwickelten Wir es zu einer anderen Schöpfung. (23:12-14)

Er erschafft euch in den Schößen eurer Mütter, Schöpfung nach Schöpfung, in drei Finsternissen. (39:6)

Wenn der Koran hier von drei Finsternissen spricht, können seine Worte inzwischen folgendermaßen gedeutet werden: das Parametrium, Miometrium und Endometrium sind drei Zellgewebe, welche drei wasser-, hitze - und lichtundurchlässige Membranen, nämlich Amnion, Corion und die Wand der Gebärmutter umschließen.

Was der Koran über Milch und deren Herstellungsprozess sagt, ist genauso einzigartig wie das Getränk selbst. Seine Worte zu verstehen, ist von großem Nutzen:

Wahrlich, auch am Vieh habt ihr eine Lehre. Wir geben euch von dem zu trinken, was in ihren Leibern (ist): Zwischen Kot und Blut (ist) in der Mitte Milch, die denen lauter (und) angenehm ist, die sie trinken. (16:66)

Der Koran schildert den Prozess äußerst genau: die Teilverdauung und Absorption dessen, was als Nahrung aufgenommen wird; dann die Verfeinerung der Nahrung in den Drüsen in einem zweiten Vorgang. Neben den vielen Ausscheidungen, die der Körper als nutzlos aussortiert, und dem kostbaren Blut, das im Körper zirkuliert, ist die Milch nur eines von vielen Sekreten. Und dennoch ist sie ein gesundes und bekömmliches Nahrungsmittel.

Der Koran hat kundgetan, dass alles in der Natur paarweise erschaffen wurde.

Preis (sei) Ihm, der die Arten alle paarweise geschaffen hat von dem, was die Erde sprießen lässt, und von ihnen selber und von dem, was sie nicht kennen! (36:36)

Alles existiert in Paaren. Jedes Ding hat ein Gegenstück, das ihm entgegengesetzt ist oder es ergänzt. Dass sich Menschen, Tiere und auch einige Pflanzen in zwei Geschlechter aufteilen, ist schon seit langem bekannt. Wie aber verhält es sich mit all den Paaren von dem, was sie nicht kennen? Diese Worte könnten sich auf eine ganze Reihe von unbelebten oder belebten Daseinsformen beziehen. Was die vielgestaltigen Kräfte und Prinzipien der Natur im Bereich der belebten oder unbelebten Daseinsformen betrifft, so existieren hier viele Arten von Paaren. Tatsächlich sind von den Atomen bis hin zu den Wolken alle Dinge in Paaren vertreten. Dies bestätigen auch unsere modernen Messinstrumente.

In seiner einzigartigen Darstellungsweise berichtet der Koran von der Erschaffung der Welt und ihren ersten Lebewesen:

Haben die Ungläubigen nicht gesehen, dass die Himmel und die Erde eine Einheit waren, die Wir dann zerteilten? Und Wir machten aus dem Wasser alles Lebendige. Wollen sie denn nicht glauben? (21:30)

Die Beschreibung des Korans ist einleuchtend und klar und sollte nicht mit den verschiedenen in Umlauf befindlichen Thesen vermengt werden, die besagen, der Grundstoff der Schöpfung sei Äther oder eine riesige Wolke, ein gewaltiger Sternnebel, eine Masse aus heißem Gas oder irgendetwas anderes. Der Koran hat auch erklärt, dass alle Lebewesen aus Wasser erschaffen wurden. Ob diese einzigartige Quelle des Lebens durch das Zusammenspiel von Gasen und Nebelschwaden entstand, welche zuerst von der Erde aufstiegen, dann kondensierten und als Regen zu ihr zurückkehrten und schließlich die Meere bildeten, die dem Leben ein geeignetes Umfeld und die notwendigen Bedingungen bieten, oder ob sie sich auf irgendeine andere Art entwickelte, damit beschäftigt sich die Offenbarungsschrift erst gar nicht. Der Koranvers präsentiert das Universum klar, deutlich und unmissverständlich als ein einzigartiges Wunder der Schöpfung. Alles, was sich im Universum befindet, ist integraler Bestandteil dieses Wunders und trägt Zeichen, die dies belegen. Alles ist miteinander verbunden wie die Blätter in wuchtigen Bäumen, die zwar alle unterschiedlich sind, sich aber dennoch ähneln und über gemeinsame Wurzeln verfügen. Außerdem betont der Vers natürlich auch die Lebenskraft und die Bedeutung des Wassers, das drei Viertel der Masse der meisten lebenden Körper ausmacht.

Die Sonne nimmt einen besonderen Platz innerhalb der Schöpfung ein. Mit gerade einmal vier arabischen Wörtern, deren ganze Bedeutung wiederzugeben nicht einfach ist, weist der Koran auf ihre wichtigsten Aspekte hin:

Und die Sonne eilt dem ihr gesetzten Ziel zu. Das ist die Anordnung des Erhabenen, des Allwissenden. (36:38)

Das arabische Wort mustaqarr (Aufenthaltsort) kann hier für eine festgelegte Bahn im Weltraum oder für einen bestimmten Ort des Verweilens, andererseits aber auch für eine festgelegte Bahn in der Zeit stehen. Es wird uns nicht nur mitgeteilt, dass sich die Sonne auf einer vorbestimmten Bahn bewegt, sondern auch, dass sie auf einen bestimmten Punkt im Universum zustrebt. Das Sonnensystem (die Sonne und die von ihr abhängigen Planeten und Monde) rast, wie wir heute wissen, mit einer fast unvorstellbaren Geschwindigkeit auf das Sternenbild Lyra zu. (Mit jeder Sekunde nähern wir uns diesem Sternenbild um zehn Meilen, was knapp einer Million Meilen am Tag entspricht). Unsere Aufmerksamkeit wird also auf die Tatsache gelenkt, dass die Sonne, wenn sie die ihr zugewiesene Aufgabe einmal erfüllt hat, auf einen Befehl hin verweilen und ihren ständigen Aufenthaltsort einnehmen wird.

Es spricht für die Ergiebigkeit des Korans, dass er so viele Fakten mit so wenigen Worten artikuliert. In diesem Fall werden mit nur vier Wörtern viele weitgehend unklare Dinge geklärt; und dies, obwohl der Koran vor vierzehn Jahrhunderten offenbart wurde, zu einer Zeit also, in der die Menschen glaubten, die Sonne drehe sich täglich einmal um die Erde.

Eine weitere inspirierende und viel sagende Aussage des Korans betrifft die Ausdehnung des Universums im Raum. Auch hier kommt das arabische Original mit nur vier Wörtern aus:

Und den Himmel haben Wir mit (Unserer) Kraft erbaut; und siehe, wie Wir ihn reichlich geweitet haben. (51:47)

Dieser Vers verrät uns, dass die Entfernung (der Raum) zwischen Himmelskörpern größer wird und dass sich das Universum ausdehnt. Im Jahre 1922 behauptete der Astronom Hubble, dass sich alle Galaxien mit Ausnahme der fünf der Erde am nächsten gelegenen mit einer Geschwindigkeit, die direkt proportional zu ihrer Entfernung von der Erde ist, immer weiter in den Raum hinein bewegen. Hubble zufolge bewegt sich eine 1 Million Lichtjahre entfernte Galaxie mit einer Geschwindigkeit von 168 km pro Jahr fort, eine zwei Millionen Lichtjahre entfernte doppelt so schnell usw.. Der belgische Mathematiker und Priester Le Maitre entwickelte später die Theorie, dass das Universum sich ausdehne. Aber egal in welche Worte die Menschen diese Realität kleiden, ob sie nun dem Koeffizienten Hubble's oder (in Zukunft) irgendjemand anderem Vertrauen schenken - die Offenbarung äußert sich dieser Realität gegenüber ganz unmissverständlich.

Der Koran gibt uns einige Hinweise auf das unsichtbare Wirken dessen, was wir heute als die Gesetze der Physik bezeichnen: auf Anziehung und Abstoßung oder auch auf Rotationen und Umbrüche im Universum:

Allah ist es, der die Himmel, die ihr sehen könnt, ohne Stützpfeiler emporgehoben hat. (13:2)

Die Bewegungen der Himmelskörper, von den einzelnen Monden bis hin zu ganzen Sonnensystemen, sind von Ordnung, Gleichgewicht und Harmonie geprägt. Innerhalb dieser Ordnung werden die Himmelskörper von unsichtbaren Stützpfeilern gehalten. Zwei dieser Stützpfeiler sind die Kraft der Abstoßung und die Fliehkraft:

Und Er hält den Himmel zurück, damit er nicht auf die Erde fällt, es sei denn mit Seiner Erlaubnis. (22:65)

Dieser Vers klärt uns darüber auf, dass die Himmelskörper zwar jeden Augenblick auf die Erde stürzen könnten, dass der Allmächtige dies aber nicht zulässt. Hierin liegt ein Beweis für den allumfassenden Gehorsam Seinem Wort gegenüber, das in der Sprache der zeitgenössischen Wissenschaft als die Balance zwischen der zentripedalen und der zentrifugalen Kraft bezeichnet wird. Ob die Menschen nun Newtons oder Einsteins Theorien zu den mechanischen und mathematischen Gesetzen dieses Gehorsams folgen, ist nicht so wichtig. Von weit größerer Bedeutung ist, dass wir unsere Gedanken auf diesen Gehorsam und auf die Gnade Gottes, die das Universum in seiner verlässlichen Bewegung hält, richten.

Im Koran findet sich ein Vers, von dem manche Kommentatoren dachten, er spiele vielleicht auf die Reise zum Mond an, auf ein Unternehmen also, das einst als abwegig galt, aber vor noch gar nicht allzu langer Zeit Realität wurde:

...und bei dem Mond, wenn er voll wird, dass ihr sicherlich von einem Zustand (der Not) in den anderen versetzt werdet. (84:18-19)

Frühere Kommentatoren verstanden diesen Vers ganz anders. Sie lasen ihn im übertragenen Sinne: Für sie ging es hier um das spirituelle Leben des Menschen, das man sich als einen Aufstieg von einer Stufe zur nächst höheren bzw. von einem Himmel zum anderen vorstellte. Andere waren der Auffassung, dieser Vers beziehe sich ganz allgemein auf den Wechsel von einem Zustand in einen anderen. Im Laufe der Zeit versuchten spätere Koranexegeten, den Vers mit Hilfe weitschweifiger Umschreibungen zu deuten. Denn die wörtliche Bedeutung des Verses ließ sich mit dem, was sie über die Möglichkeit, Entfernungen dieser Größenordnungen zurückzulegen, zu wissen glaubten, nicht in Einklang bringen. In Wirklichkeit aber bezeichnen die Wörter, die dem Schwur (Bei dem Mond!) folgen, tatsächlich die Reise zum Mond im wortwörtlichen wie auch im übertragenen Sinne, sofern man den unmittelbaren Kontext des Verses berücksichtigt.

Die Passagen der Offenbarungsschrift, die über das geographische Aussehen der Erde und über den Wandel ihres Erscheinungsbilds berichten, sind besonders interessant:

Sehen sie denn nicht, dass Wir über das Land kommen und es an seinen Enden schmälern? Können sie denn siegen? (21:44)

Der Hinweis auf das Schmälern an seinen Enden dürfte sich auf die inzwischen anerkannte Tatsache beziehen, dass die Erde an den Polen flacher ist, und nicht auf die Erosion der Berge durch Wind und Regen oder der Strände durch das Meer bzw. auf das Vordringen der Wüste in Landstrichen, die vom Menschen kultiviert (und damit beherrscht) werden.

Zu einer Zeit, in der die Menschen gemeinhin glaubten, die Erde sei flach und statisch, enthüllte der Koran in mehreren verschiedenen Versen mit offenen Worten ebenso wie mit versteckten Hinweisen, dass sie rund ist. Was ihre exakte Form betrifft, so beschrieb der Koran diese - was noch viel erstaunlicher ist - nicht als eine Kugel, sondern vielmehr wie ein Straußenei.

Und danach gab Er der Erde das Aussehen eines Eies. Aus ihr brachte Er ihr Wasser und ihr Weideland hervor. (79:30-31)

Das arabische Verb daha bedeutet soviel wie ,das Aussehen eines Eies verleihen' und das hieraus abgeleitete Nomen dahia bezeichnet das Ei selbst. Da in der damaligen Zeit die Sinneswahrnehmung diese wissenschaftliche Tatsache kaum akzeptieren konnte, interpretierten einige Exegeten das Wort fälschlicherweise als ,ausbreiten' (Und Er breitete hernach die Erde aus. anstatt Und danach gab Er der Erde das Aussehen eines Eies). Wahrscheinlich fürchteten sie, die wortwörtliche Bedeutung sei nur schwer zu verstehen und könne deshalb in die Irre führen. Erst vor gar nicht allzu langer Zeit haben moderne Messinstrumente aber tatsächlich den Nachweis erbracht, dass die Erde eher einem Ei als einer vollkommen runden Kugel ähnelt, dass sie an den Polen flach und am Äquator leicht gekrümmt ist.

Als letztes Beispiel wollen wir uns anschauen, was der Koran über Sonne und Mond sagt:

Und Wir machten die Nacht und den Tag zu zwei Zeichen, indem Wir das Zeichen der Nacht gelöscht haben, und das Zeichen des Tages haben Wir sichtbar gemacht.(17:12)

Ibn Abbas nach zu urteilen, bezieht sich das Zeichen der Nacht auf den Mond, das Zeichen des Tages auf die Sonne. Deshalb lernen wir aus den Worten indem Wir das Zeichen der Nacht gelöscht haben, dass der Mond einst genauso viel Licht ausstrahlte wie die Sonne, dass Gott ihm aber sein Licht nahm und ihn dunkel und finster werden ließ. Während der Vers auf diese Weise die Vergangenheit des Mondes genau schildert, deutet er auch das zukünftige Schicksal anderer Himmelskörper an.

Viele weitere Verse im Koran beziehen sich auf das, was wir heute als wissenschaftliche Fakten bezeichnen. Die Existenz dieser Verse weist darauf hin, dass das Streben des Menschen nach Wissen ein Teil jener Barmherzigkeit ist, die ihm sein Schöpfer großzügig zuteil werden lässt. ,Barmherzigkeit Gottes' ist sogar einer der Namen, den der Koran sich selbst gibt. Alle Wahrheiten und alle Kenntnisse, die er enthält, gehen so weit über den Horizont des Menschen hinaus, dass er nicht über sie reden geschweige denn sie verstehen kann.

Auch wenn der Koran Anspielungen auf viele wissenschaftliche Wahrheiten enthält, heißt das noch lange nicht, dass er wie ein Buch der Wissenschaft oder der wissenschaftlichen Erklärungen gelesen werden darf. Dies sollten wir nie vergessen. Vielmehr ist er - und so haben ihn die Gläubigen auch stets verstanden - das Buch der Rechtleitung, das der Menschheit den Weg zum rechten Glauben und zum rechten Handeln weist, auf dass wir uns die Barmherzigkeit und Vergebung Gottes verdienen mögen. In der Verantwortung der Muslime liegt es sicherzustellen, dass die Beschäftigung mit Bildung, Wissenschaft oder anderen Dingen vom Licht des Korans geleitet wird, der sie somit auch anregt und unterstützt. Keineswegs sollte diese Beschäftigung von einem Geist der Arroganz, Überheblichkeit und Prahlerei, geprägt sein. Denn dann entspräche sie dem Weg der Ungläubigen, der zur Verödung des Verstandes und zur Erniedrigung des Menschen und der Erde führt, welche der Mensch nur mit der Erlaubnis Gottes vorübergehend bewohnt und treuhänderisch verwaltet.

Beten wir zu Gott, dass Er die muslimische Gemeinschaft mit aufrichtigen und rechtschaffenen Muslimen segne, die im Stande sind, den Koran auf richtige Art und Weise zu lesen und zu deuten. Mögen sie der Menschheit Nutzen bringen und ihre Schritte zur Tugendhaftigkeit und zum Glück in diesem und im jenseitigen Leben lenken!

 

http://www.resimlerx.com/galeri/Duygusal_Resimler/duygusal.jpg

"gelebilseydik bir kerecik göz göze ey yaşamak"

"gelebilseydik bir kerecik göz göze ey yaşamak"

Ayna ve kadın. Tahmin edileceği üzere uzunca bir süredir birbirlerinin yüzüne bakıyorlar. Kadın güzelleşme telaşında. Dudaklarını kızıllaştırıyor önce. Rujun ucu aynada geziniyor. Yanaklarında utangaç bir allık beliriyor. Fırça aynanın yüzünde geziniyor. Saçlarına geliyor sıra. Takılar aynaya takılıyor. Kulağının aynadaki görüntüsüne bir küpe resmi iliştiriyor. Boynunun göründüğü yere güzel bir gerdanlık çiziyor.
Hayır, hayır! Ayna karşısında bir makyaj değil bu. Ayna üzerinde! Kadın kendisini değil de aynadaki görüntüsünü süslemektedir. Makyajını aynanın yüzüne işlemektedir. Bir o kadar garip, bir o kadar da acı�
Makyajının bittiğini düşünüp gitmeye kalkarsa� Derin bir hayal kırıklığı. Buruk bir hüsran. Tuhaf bir aldanış. Aynaya yapılan makyaj ne aynaya yakışır, ne de ayna karşısında duraklayanda kalır. Kadının yüzüne, saçlarına, kulaklarına, gözlerine yapıştırdığı ziynetler çözülür. Adımını atar atmaz, makyajı dağılır. Ardı sıra gelmez güzelliği. Hepsi ayna üzerinde kalıverir.
Gençliğiyle ve gençliğine denk gelen güzelliğiyle övünen bir insanın da farklı bir şey yapmadığını düşünüyorum. Söz gelimi 2008 yılında gençliği ve güzelliğiyle övünen biri, büyük bir ihtimalle 2008 yılında genç olma sırasının kendisinde olduğunu da biliyor olmalıdır. Biliyor (mu?) Sadece sıranın kendinde olduğunu. Ama sadece sıranın kendine geldiğini. Sıra dediğin gelir de geçer de. Yirmilik delikanlı şimdi aynalara bakıp övünüyorsa, övündüğünden çok yerinme ve utanma da borçlanır. Niye mi? Henüz sıranın kendisinde olmadığı, gençlik ve güzellik sırasının başkalarında olduğu, ancak bir pıhtı halinde var olabildiği, kendisini aynaların bile ciddiye almadığı, �olsa da bir olmasa da bir� �şey� olduğu o günlere, meselâ, 1988 ve önceki yıllara da yazıklanmalıdır. Ve dahi şu anın pıhtılarına, bir çiğnemlik etlerine, düşecek olsa pekâlâ çöpe atılabilir zavallı ceninlerine, meselâ 2018�lerde bir derin mahcubiyet ödeyeceğini hatırında tutmalıdır.
Zamanın üzerimizdeki hükmü bugünler için gençlik olabilir, yaşlılık da olabilir, hayat da olabilir, ölüm de olabilir, henüz doğmamışlık da olabilir. Bu, bir ayna yüzeyine yapıştırılmış/çizilmiş süslerden kendi yüzümüze güzellik devşirmeye benzer. Oysa, aynaların bize yansıttığı bize kalmayacak.. Bir başka yılın aynasında yüzümüzde kırışıklıklar olacak, daha ötede bir aynada ise üzerimize toprak yığını ve en fazla soğuk bir taş düşecek.
Nasibimiz bize kalansa, gençlik de değil nasibimiz, ihtiyarlık da... Ölüm de nasip değil, hayat da. Sahip olmak, sahip olduğumuzun bizde kalmasını, bizim de onda kalmamızı gerektirir. Ama� Zenginlik de yoksulluk da, başarı da başarısızlık da gelip geçer sadece. Bir süreliğine yanımızda tutulur hallerimiz. Karşılıklı iki trenin gelip geçişi gibi. Bir aralık. Bir anlık. Bir yan yanalık.
Şu nebevî gölge meselinde olduğu gibi: �Ben ve dünyanın misali bir ağaç gölgesinde dinlenen yolcunun misali gibidir.� Yolcu olduğunu unutup ağaç gölgesinde ebedî konaklamaya kalksan bile, gölge senin üzerinde kalmaz. Kalkar ve gider.
�Günler insanlar arasında dolaştırılır� der Kur�ân. Demek ki günler kadar asıl değiliz. Günler değil, insanlar gelip geçiyor günlerin önünden. Sabit olan günler, insanlar değişken. Bir nöbetçi gibi şimdilik dikildiğimiz bir kulübeciktir yıllar. Halden hale yuvarlanıyor bedenlerimiz. Eksiliyor. Eskiyor. Yaşadığımız her hâl, bize bir ara uğrayan bir misafir. Seferde hallerimiz. Bizde kalmaya kararlı değil. Vedası kavuşmasında başlıyor her lezzetin.
Saklandığımız haz kuytularında eskidiğimizi unuttururuz kendimize. Her sabahın bir bugünümüzü daha dün ettiğini bilmez gibiyiz. Her nefesin hesaptan düşüldüğünü hissetmeyiz. Kendimizi kendi ellerimizle iteriz unutuşun kuyusuna. Kalbimize uzanan umutlar bir ucuzcu bezirgânın elleri gibi satışa götürür bizi. Avuntu köşelerinde suskun birer sürgündür sevinçlerimiz. Baktığımız her köşede ölü bir deniz. Sanki yüzlerimiz bin kevgir. Üst üste durmuyor haz tuğlalarımız. Vedaları emziriyor gözlerimiz. Ne kadar acı ka(y)nıyor suskunluklarımızın dibinde bir bilseydik. Gelip geçeniz biz. Dökülüyor bir bir metal sevinçlerimiz. Kısalıyor günlerimiz. Uzuyor gölgelerimiz. "yanaşsaydın yandaşım olsaydın bir sığınak /yağmur altında sığındığım bir kerpiç evcik /olsaydın olduğumu anlasaydım oldu olacak/ gelebilseydik bir kerecik göz göze ey yaşamak." (Yusuf Özkan Özburun)
"Ve'l asr. Hüsrandadır insan."
 
 
Senai Demirci
February 11

“AKLIM, SAVAŞ MEYDANI GİBİ”


http://www.msn-tr.com/avatarlar/karisik/karisik_14.jpg

“AKLIM, SAVAŞ MEYDANI GİBİ”

Alâaddin Başar

NAMAZ KILIYORLARDI. Yanındaki genç yer yer tiksinir gibi oluyor ve kafasını seri olarak birkaç kez sağa sola sallıyordu. Namazdan sonra dışarı çıktılar. Yanına yaklaştı ve “Afedersiniz,” dedi, “Bir rahatsızlığınız mı var?”

“Hayır” dedi genç, “Ne bileyim, ben de hoşnut değilim bu halden.”

“Hangi halden? diye sordu adam:

“Önce bir tanışalım” dedi genç ve kendisini tanıttı:

“Ben Bilge Lisesi’ne Felsefe öğretmeni olarak tayin oldum. İsmim Erol. Ankaralıyım.

“Benim ismim de Hayatî. Edebiyat Fakültesi mezunuyum. Yayınevi işletiyorum. Mesleğimiz yakın sayılır. İkimiz de kitap ve bilgi üzerini odaklanmışız.”

Sonra, eliyle caminin hemen yanındaki çay bahçesini işaret ederek:

“İsterseniz birkaç dakika birlikte olalım” dedi.

“Memnun kalırım” diye cevap verdi Erol.

Hayati bey, “Oyun yine aynı oyun, düşman yine aynı düşman” diye geçirdi içinden. Daha önce birkaç gençte de aynı hali görmüş ve kendileriyle konuşmuştu. Bunun da derdi aynı olsa gerekti.

Yanlarına gelen garsona, “Bize iki çay” dedi ve genç öğretmene sordu:

“Namaza başlayalı ne kadar oldu?”

“Altı ay” dedi, Erol.

“Bu altı ay içerisinde kendinde ne gibi değişiklikler hissettin ve ediyorsun?”

“Her şeyden önce başıboş bir varlık olmadığımı unutmuyorum. Ezanlar bana bunu haykırıyorlar. Rabbime karşı görevimi yerine getirdikten sonra, işlerimi daha bir zevkle yapıyorum. Önüm artık kapalı değil. Yolculuğumun kabirle son bulmadığını biliyorum. Bu da benim için ayrı bir mutluluk kaynağı.”

“Çok güzel!” dedi Hayati bey, “Seni tebrik ederim.” “O zaman sana şöyle bir soru sorsam: Çevrendeki bütün insanların iyi ve hayırlı kimseler olduğunu söylemek her halde çok zor. Her meslekte olduğu gibi öğretmenlikte de iyilerin yanında kötüler de var. Bunların sana karşı tepkileri nasıl oldu?”

Çaylar gelmişti.

Erol, derince bir nefes aldı. Çay bardağını eline alarak, serinlemiş havanın üşütmeye başladığı o zayıf parmaklarını ısıtmak niyetiyle, bardağı sıkmaya başladı. Sonra çayından bir yudum alarak:

“Benim derdim çevre değil” dedi. “Çevre şu serin havaya benzer. Sizi üşütmeye başladı mı, sıcak bir mekâna gider ve ondan kurtulursunuz. Yahut şu anda yaptığım gibi sıcak bir çayla serinliğe karşı koyabilirsiziniz. Ama sıtma olmuşsanız, titremeniz içten geliyorsa bunun çaresi sıcak hava değildir. Ciddi bir tedavi görmeniz gerekir.”

Hayati beyin gözlerinde hayretle tebrik duyguları iç içeydi. Bu genç öncekilere hiç mi hiç benzemiyordu. Rahatsızlık aynı olsa bile bundaki fikir derinliği ve engin şuur, düşmanını Allah’ın izniyle alt edecek boyutlara varmıştı.

“Güzel konuşuyor ve meramınızı çok net ortaya koyabiliyorsunuz” dedi.” Edebiyata özel bir ilginiz olsa gerek.”

“İyi tahmin ettiniz” diye karşılık verdi Erol. “Boş vakitlerimde eskiden beri hep kitap okurum. Arkadaş gibi kitabın da hem iyisi vardır, hem de fenası. Ama çok şükür bir yıla yaklaştı ki hep iyileriyle arkadaş oldum.”

Bakışları bir süre Hayati beyin gözlerine çakıldı, sonra başını önüne eğerek:

“Onlar beni iyilerin yanına getirdi” dedi.

Hayat bey:

“İçinizde bir kavganın olduğu anlaşılıyor. Sizin bu mücadeleden zaferle çıkacağınıza şüphem yok. Ama yine de bazı iç problemlerinizi açığa vurmanızı isterim. Belki size faydam dokunabilir.”

Genç içini çekti. Biraz durdu. Bakışlarını karşıdaki çınar ağacında dondurarak:

“Kötü arkadaşlar, yanlarında kaldığınız süre size bazı yanlış şeyler söyleyebilir, sizi doğrudan saptırmaya çalışabilirler. Yahut, kendi yapamadıklarını sizin başarmanızı hazmedemeyerek, ruh dünyalarındaki açığı sizi hafife almakla kapatmak isteyebilirler. Siz bunun farkında iseniz onların sözlerine değer vermez, kendilerini de kırmayarak durumu idare edersiniz. Ama siz kendi öz varlığınızdan bir an olsun ayrı değilsiniz ki. Sizi yanıltmak isteyen ve doğrudan uzaklaşmaya çalışan düşman içinizde ise, kavganız sürekli demektir; işiniz de bir o kadar zordur.”

“Bilmem farkında mısınız?” diye araya girdi Hayati bey: “Siz bu sözlerinizle Allah Resulünün (asm.) bir dersini tefsir etmiş oldunuz.

Erol soran gözlerle baktı:

“Bir seferden dönüşlerinde Allah Resulü (asm.), ashabına “Küçük cihattan büyük cihada döndük” buyurmuşlar ve nefisle cihadın düşmanla çarpışmaktan çok daha zor ve önemli olduğunu veciz bir şekilde ders vermişlerdi.”

O sırada garson geldi. Boş bardakları topladı. Hava biraz daha serinlemişti. Hayati bey, bu dolu gençle daha rahat bir ortamda konuşmak ve kendisine faydalı olmak istiyordu. Onu nice gençlere rehber olabilecek büyük bir kabiliyet olarak görmüştü. Açık yürekliliğini, mantıklı konuşmalarını ve ifade gücünü takdir etmiş ve onu candan sevmişti.

“Konuya henüz girmiş sayılmazsınız” dedi. “İsterseniz devamını benim yazıhanede yapalım. Yayınevim buraya çok yakın.”

Erol, “Size zahmet vermeyeyim” dediyse de Hayati bey pek oralı olmadı ve teklifini ısrarla yeniledi ve ayağa kalktı.

Zaten Erol da bu teklife “evet” demeye hazırdı. Hayati beyde aradığını bulacağı ümidi doğmuştu içinde. Kalktılar ve birlikte yola koyuldular.

Yolda giderlerken, Erol içini dökmeye başladı:

“Ben namaza başlayalı ruhumda büyük bir huzur hissetmekle birlikte, aklımda hiç de hoş olmayan bir hayli düşünce kaynaşmaya başladı. Birisini uzaklaştırayım derken bir başkası hücum ediyor ve onun yerini fazlasıyla dolduruyor. Bundan çok rahatsızım.”

Hayati Bey tahmininde yanılmamıştı. Bu genç öğretmen de namaza başlar başlamaz şeytanın hücumuna maruz kalmıştı. Âdemoğlunun o amansız düşmanı, vesvese denilen oklarını bu gencin de aklına ve kalbine aralıksız atmaya başlamıştı. Ona cevap vermekte acele etmedi. İçini iyice bir boşaltmasını bekleyecekti. Nasıl olsa biraz sonra yazıhanede uygun bir ortam oluşacaktı. Personeline içeriye kimseyi alamamalarını söyler, onunla baş başa her şeyi rahatça konuşabilirlerdi.

Devam etti Erol:

“Namaza durduğumda mukaddes mânâlara taban tabana zıt pis hayaller aklıma hücum ediyorlar. Onları uzaklaştırmak için aklımı farklı sahalara kaydırmaya çalışıyorum. Dolayısıyla ne okuduğumu, namazın neresinde olduğumu adeta unutuyorum. Kötü düşünceler, birbiri ardınca ruhumu kanatıyor ve ben onları kaçırmaya yarayacakmış gibi farkında olmadan kafamı sağa sola çeviriyorum. Siz de buna şahit oldunuz ve beni rahatsızlanmış sandınız. Rahatsız olduğum doğru ama, bu bedenimden gelen bir acı sebebiyle değil. İçim kan ağlıyor, aklım paramparça oluyor, kalbimin bozulduğu zannına kapılıyorum.”

Yayınevinin kapısına varmışlardı. Biraz durakladılar. Erol sözlerini şöyle tamamladı:

“Bunların şeytandan olduğunu biliyorum. Benim asıl çaresizliğim ona karşı bir şeyler yapamamak. Onu kahredememek, benden uzaklara gitmesini sağlayamamak. Bilmem ki ne yapayım?”

Hayati bey, elini Erol’un omuzuna şefkatle dokundurdu.

“Durum sandığın kadar vahim değil” dedi. “İçeri girelim. Sana yayınevini şöyle bir gezdireyim, sonra oturur bunları konuşuruz.”

İçeriye girdiler. Erol, yayınevinin zenginliğine hayran kalmıştı.

“Bunların ne kadarını inceleme fırsatı buldunuz.” diye sordu.

Hayati bey, gülümsedi.

“Kendi saham dışında kalan meslekî kitapların hiçbirini okumuş değilim. Ama fikrî eserlerin büyük çoğunluğuna en azından göz gezdirdim. Benim yazıhane bir sohbet meclisi, bir tartışma zeminidir. Çok gençlerle farklı konularda uzun tartışmalarımız olmuştur. Bu sohbetlerin bana çok faydası dokundu. Beni bu asrın ihtiyaçlarına göre okumaya yönlendirdi. Artık, hoşuma gidenden çok, faydalı olanı okuma alışkanlığı kazandım. Tartıştığımız konular içinde sizin sözünü ettiğiniz vesvese konusu da var. Bu konuda da bana sorulan sorulara rahat cevap verebilmek için yoğun bir çalışma yaptım. Ve çok şükür birçok gence faydalı oldum.”

Son cümle Erol’u çok rahatlatmıştı.

Tanıtım faslı tamamlanınca yazıhaneye geçtiler.

Hayati bey misafirine yeniden “Hoş geldiniz” dedikten sonra şöyle sürdürdü konuşmasını:

“Müslüman, İslâm’ı yaşamakla mükelleftir. Ben ‘kitapçıyım’ desem de kitabevi açmasam, yahut siz, ‘öğretmenim’ deseniz de hiç okula gitmeseniz ve öğrenciye muhatap olmasanız nasıl olur? İman esaslarına inanan bir insan da İslâm’ı yaşamaya aday olmuş demektir. Şu var ki, Rabbimiz kullarına o sonsuz rahmetiyle muamele ediyor ve amel etmeyen kullarını da imanlılar defterinden silmiyor. Onların günahlarına ceza tahakkuk ediyor, ama kendileri küfre girmiyorlar. Bununla birlikte büyük bir zarara uğradıkları da muhakkak.”

Derince bir nefes aldı.

“Her zarar eden iflasa gitmez”dedi. “Ama iflasın yolu da zarardan geçer. Nitekim Allah Resulü (asm.) bir hadis-i şeriflerinde, işlenen her günahın kalpte bir kara leke meydana getirdiğini haber verir. Bu lekeler arttıkça kalbin gitgide daha da kararması ve imanın tehlikeye girmesi söz konusu olabilir.

Sizi tebrik ediyorum. Kalbinizdeki lekeler büyümeden, İslâm’ı yaşamaya yönelmişsiniz. Geçmiş günahlarınıza tövbe etmiş ve sanırım geçmiş namazlarınızı da kaza etme yoluna girmişsiniz.”

Erol, “Teşekkür ederim” dedi. “Allah’ın izniyle elimden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyorum.”

Devam etti Hayati bey:

“Siz istikamet yoluna girince iki grup varlığı da rahatsız etmeye başlamış oldunuz. Bunlardan birisi insan türünden, diğeri ise cin türünden. Siz ibadet edince, bu iki tür dışındaki bütün varlıkları memnun ediyorsunuz. Görevlerini aksatmadan yerine getiren atomlardan, moleküllerden, hücrelere, bir milyonu aşkın canlı türüne, yıldızlara, meleklere varıncaya kadar sonsuz varlıklar sizden mânen memnun oluyorlar. İnsanların, inanan ve salih amel işleyen kısmı da sizi candan severler. İnanmayanlar ise sizden rahatsız olur ve size ilişirler. Bu ilişmeleri, sataşma, münakaşa etme, sizi hafife alma, sizdeki beşeri bir noksanlığı hemen İslâm’la ilişkilendirip dine karşı çıkma şeklinde kendini gösterir.”

Bir süre sustu. Erol’dan bir tepki yahut bir soru bekler gibiydi. Erol, sabit bir noktaya bakışlarını kilitlemiş, derin düşüncelere dalmıştı.

Hayati bey, şöyle sürdürdü konuşmasını:

“Bu varlık âleminde insanlar ve cinler imtihana tâbi tutulurlar, bunlar cennete yahut cehenneme adaydırlar. İnsanların inanmayan kısmı size tepkilerini açıkça gösterirlerken, cinlerin de inanmayan kısmı, size vesvese vermeye, sizi şüpheye düşürmeye çalışırlar. Onlar da sizinle konuşmakta, size bir şeyler söylemekte, inancınıza ve amelinize karşı çıkmaktadırlar. Şu var ki onların cesetleri olmadığı, ağızları dilleri, nefes boruları bulunmadığı için konuşmaları insanlarınkine benzemez. Onlar kelimesiz konuşurlar.”

Erol, irkilir gibi âniden bakışlarını Hayati beye çevirdi: “Müsaade eder misiniz?” dedi. “Bu son cümleniz benim için çok önemli. Biraz açıklama rica edeceğim. Ancak, şu âna kadar söylediğiniz her söz benim için çok faydalı oldu. Ruhuma yeni ufuklar açtınız, çok teşekkür ederim.”

Hayati bey:

“Bu konuyu biraz ileri bırakıp size bu konuşmalarıma ilham kaynağı olan harika bir tespiti okumak isterim” dedi ve kalkarak yayınevinin dinî eserler bölümüne geçti. Bulduğu bir kitabı karıştırmaya başladı. Bir yandan kitabı karıştırıyor, bir yandan da yazıhaneye doğru ilerliyordu. Kapının önünde biraz durakladı. Aradığını bulmuştu. İçeri girdi ve kitabı masaya koyarak şu cümleyi okudu:

“İnsanlardan şeytan vazifesini gören cesetli ervah-ı habise bilmüşahede bulunduğu gibi cinnîden ervah-ı habise dahi bulunduğu, o kat’iyyettedir.”

Sonra,

“Lem’alar, seksen ikinci sayfa” diyerek kitabı kapadı.

 

http://www.msn-tr.com/avatarlar/karisik/karisik_14.jpg

 

In den letzten Jahren fällt auf, dass Jugendliche zunehmend unter besorgniserregenden Problemen leiden. Zum Beispiel legen sie ein unruhigeres und egozentrischeres Verhalten an den Tag als die Jugendlichen früherer Zeiten. Auch das Lernen fällt ihnen schwerer, und sie reagieren öfter mit Gleichgültigkeit. Woran mag das liegen?

Einige deutsche Pädagogen beklagen, dass sich die gesamte Schulsituation in den letzten 15 Jahren grundlegend verändert hat - und dies analog zu den großen Veränderungen im Gemeinschaftsleben. Der Erziehungswissenschaftler Dr. Fritz Haselbeck gelangt zu der Feststellung, dass die in einer komplexen und mit zahlreichen Problemen beladenen Welt lebenden Jugendlichen neue Werte und Lehrpläne brauchen, die ihnen Orientierung geben. Es fehlt ihnen ganz offensichtlich an Orientierung. Natürlich können sie sich dem Einfluss der Jugendkulturen in den Industrie- und Konsumgesellschaften nicht entziehen. Davon zeugen ihr Kleidungsstil, ihr Musikgeschmack, die Beziehungen zwischen den Geschlechtern und der Versuch, einen neuen Sinn im Leben zu finden. Sie sind einem wahren Trommelfeuer aus Medien, Werbung, Internet, PC-Spielen und gesellschaftlichem Druck ausgesetzt, welches verhindert, dass sie sich selbst und den Sinn ihres Daseins erkennen.

Seit jeher ist die Suche nach Orientierung ein Grundbedürfnis der Menschen; gäbe es sonst so viele unterschiedliche philosophische Strömungen? Dringlich wird dieses Bedürfnis vor allem dann, wenn Gesellschaften permanent mit Unsicherheiten und Extremen konfrontiert sind. Schon die Geschichte der europäischen Länder steckte voller Unsicherheiten und Extreme, und auch die Gegenwart stellt an die Jugendlichen hohe Anforderungen, denen sie sich oft nicht gewachsen fühlen.

Werte und Lehrpläne, die Orientierung geben, helfen den Jugendlichen zweifellos. Nur - was für Werte und welche Lerninhalte können das sein? Reicht es etwa schon aus, im Schulgesetz zu verankern, dass den Schülern als oberstes Erziehungsziel „Ehrfurcht vor Gott“ vermittelt werden soll? Wohl kaum.

Schauen wir uns einmal an, was sich im Schulalltag in den letzten Jahren verändert hat: Der Lärmpegel in den Klassen überschreitet oft die Grenze des Erträglichen, und die Schüler können sich nicht richtig konzentrieren. Ständiger Vandalismus, die Aufsässigkeit der Schüler, ihre Verschlossenheit gegenüber dem Lernen und allgemein das Sinken des Lehr- bzw. Erziehungsniveaus machen Lehrern und Schülern gleichermaßen zu schaffen. So eine Schulatmosphäre kann natürlich keinen gesunden Lehr- und Lernprozess leisten. Wie aber erklärt man sich diese fatale Situation? Die meisten Experten sind sich darin einig, dass zunächst einmal die Familien der Jugendlichen überfordert sind mit der Aufgabe, ihren Kindern unentbehrliche ethische Werte und grundlegende Verhaltensweisen zu vermitteln. Zuhause steht die Befriedigung der biologischen Bedürfnisse der Kinder im Mittelpunkt, während ihre seelische Erziehung und die Zügelung ihrer Triebe vernachlässigt werden. Die Folge ist, dass in der Gefühlswelt der Jugendlichen Begriffe wie Scham oder Sünde überhaupt nicht vorhanden sind. Und deshalb muss man sich nicht wundern, dass viele Jugendliche heute (nicht nur) sexuell verwahrlost sind und als Erwachsene später nicht dazu in der Lage, ihre eigenen Kinder besser zu erziehen. Ein Teufelskreis.

Allerdings möchte ich hier auch nicht den Eindruck erwecken, als seien die Jugendlichen selbst völlig schuldlos. Viele von ihnen unternehmen rein gar nichts, um nach einem anderen besseren Weg zu suchen. Sie lassen sich bereitwillig vom Konsumhurrikan erfassen und treiben. Sie gehen gedankenlos ihrem körperlichen Vergnügen nach. Gleichzeitig halten sie sich für ausgesprochen klug und ahnen nicht, wohin eine solche Einstellung sie führen wird.

Der einzige Ausweg aus diesem unheilvollen Teufelskreis besteht darin, ein neues ethisches Verständnis zu entwickeln, indem man - als Gesellschaft - begangene Fehler eingesteht, aufarbeitet und sich mit ihnen auseinandersetzt. Dazu bedarf es jedoch einer neuen Denkart und Gesinnung; und die Frage ist, ob die europäischen Gesellschaften bereit sind zu akzeptieren, dass Jugendliche verbindliche Werte brauchen, dass Ehe und Familie Vorrang vor grenzenloser sexueller Freizügigkeit haben müssen, dass es kein stärkeres Fundament für moralisch-ethische Werte geben kann als den Glauben an Gott.

Die Alternative erscheint mir wenig verlockend: Der Teufelskreis dürfte sonst nicht zu durchbrechen sein und in nicht allzu ferner Zukunft das ganze gesellschaftliche Leben verschlingen. Die Anzeichen dafür sind schon seit langem erkennbar. Viele in jüngster Zeit veröffentlichte Bücher befassen sich offen mit der problematischen Situation. Die Diagnosen sind zutreffend, die Beobachtungen richtig. Aber die zur Lösung empfohlenen Rezepte sind meines Erachtens unzureichend, weil sie das Problem nicht bei den Wurzeln packen. Diese liegen in der Geschichte, genauer gesagt im Siegeszug der positivistischen Weltanschauung gegen die Dogmen der Kirche. Die im Zeitalter der Aufklärung erfolgte Trennung der Einheit Wissenschaft-Mensch-Natur von Religion und Metaphysik - einer Symbiose, die in der muslimischen Religionswahrnehmung betont wird -, hat die Menschheit in Krieg und Chaos gestürzt und ist auch für die heutige Situation an den Schulen hauptverantwortlich. Denn seither wurde das Seelenleben, die immaterielle Welt des Menschen als seine wichtigste Seite, konsequent vernachlässigt. Dabei ist doch die Seele das entscheidende Grundelement und die Quelle für die Entwicklung von Leben, Wahrnehmung, Gefühlen, Bewusstsein und Wachstum des Menschen. Aus ihrer Perspektive sollte der Mensch betrachtet und erzogen werden. Und idealerweise sollten die Dynamiken der Seele in einem liebevollen familiären Umfeld reifen.

Wenn zwischen der körperlichen Entwicklung der Jugendlichen und ihrer psychischen und seelischen Entwicklung in der Realität eine extreme Lücke klafft, so ist dies darauf zurückzuführen, dass in dem Bereich große Defizite liegen. Viele Jugendliche schaffen es heute nicht mehr, eine ausgewogene Beziehung zu ihrer Umwelt aufzubauen und verschließen sich auch gegenüber allen Bemühungen von außen, ihnen zu helfen. Sie haben keine Ahnung, was richtig und was falsch ist, und empfinden ihr (Fehl-)verhalten folglich oft als korrekt. Daran wird sich aber auch nichts ändern, solange man darauf verzichtet, die seelische und psychische Seite genauso zu schulen wie Körper und Geist. Wichtig ist, dass Elternhaus, Schule, Kindergarten und andere pädagogische Einrichtungen dabei an einem Strang ziehen.

Was die Schule betrifft, so sollten Lehrpläne und Konzepte aus dieser Perspektive erneut überarbeitet werden, wobei jeder Methoden-Fetischismus fehl am Platze wäre. Im Zentrum aller Bemühungen müssen die Kinder und Jugendlichen stehen. Angesichts der Tatsache, dass der Anteil der Schüler in Deutschland, die die Schule ohne Abschluss verlassen und als nicht mehr erziehbar gelten, bei unfassbar hohen 20-30 Prozent liegt, ist inzwischen die Erkenntnis gereift, dass einschneidende Maßnahmen notwendig sind; zum Beispiel rufen viele nach mehr Disziplin und Strenge. Doch auch das ist kein Allheilmittel. Vielversprechender erscheint mir, ein Erziehungsmodell zu etablieren, das Seele, Herz und Verstand miteinander verknüpft, universelle Werte lehrt und den Jugendlichen einen Weg aus ihrer moralisch-ethischen Leere aufzeigt. Eltern und Lehrer müssen den Schülern dabei helfen, eine Persönlichkeit zu entwickeln. Ihr oberstes Ziel muss sein, ihre Kinder zu nützlichen Mitgliedern der Gesellschaft zu erziehen. Und zu diesem Zweck müssen sie sie zum Lernen motivieren und von schädlichen Einflüssen fernhalten. Kinder und Jugendliche sind eben keine reinen Individualisten, die sich hemmungs- und rücksichtslos nach eigenem Gutdünken entfalten können und sollten, sondern auf eine Orientierung durch ihre Bezugspersonen angewiesen. Unverzichtbar dabei ist, dass Eltern und Lehrer den Jugendlichen ein positives Vorbild sind und mit gutem Beispiel voran gehen.

February 06

Gül....bülbül....lale....

Gül, Bülbül, Lale

Bild hochgeladen von Esma Karapinar
Bülbül küstü güle.

-Saatlerce ötüyorum başucunda senden hiçbir ses gelmiyor;
ben yapacağımı bilirim! dedi.

İntikam alırcasına lalenin başında ötmeye başladı.
Gül duysun ve kıskansın diye sesini iyice yükseltti bülbül.
Karanfil, papatya, menekşe, kardelen…
Çiçek adına ne varsa hepsi lalenin başına toplandı.
Kıskandılar laleyi. Kimse anlayamadı, neden?
Birden kıpkırmızı oldu lale. Bülbül iyice coştu.
Saatlerce öttü. Sesi kesildi. Artık ötecek hali kalmamıştı.
Döndü. Lakin gül yoktu ortalarda. Telaşlandı.

Gözyaşı içindeki orkideye sordu:

-Gülüm nereye gitti?

-Az önce öldü! Dedi orkide.

Bin pişmandı bülbül.

-Ama ben kıskandırmak istemiştim sadece, dedi.

Gözyaşlarını usulca sildi orkide ve belki en bilge duruşuyla:

-Hata yaptın bülbül kardeş. Gül, kırmızısını senin ötüşünden alıyordu.
Sen gidince ne kırmızı kaldı ne de gül.
Şimdi nerede kırmızı bir lale görürsen bil ki bir gül daha ölmüştür, dedi.

Bild hochgeladen von Esma Karapinar

January 10

Gayba iman -Prof. Dr. Alaaddin Başar-

Gayba iman

 
En güzel mavi gül resimleri
 

 
GAYB

“Gizli olan, görünmeyen”

Gayba iman

KUR’AN-I KERİM muttakilerden, yâni takva sahibi mü’minlerden bahsederken onların en büyük özelliği olarak “gayba imanlarını” gösterir. “O muttakiler ki gayba iman ederler” mealindeki âyet-i kerimeyi tefsir eden büyük âlimlerimiz, gayba imana iki şekilde mânâ verirler. Birincisi, “onlar gayba iman ederler; yâni görmedikleri halde, aklen ve naklen istidlâlde bulunarak, yâni delillere dayanarak iman ederler.” Diğeri ise, “onlar gıyaben dahi iman ederler; yâni münafıklar gibi sadece mü’minler arasında değil, gıyaben de Allah’a ve Resulüne (a.s.m.) iman ederler.”

Gayb iki ayrı mânâya gelir: Birincisi, hakkında hiçbir şey bilmediğimiz, yalnız Cenâb-ı Hakk’ın malûmu olan haller, hâdiseler, âlemlerdir ki, bunlar imana konu değildirler. İman bu gayb için değil, Kur’an-ı Azîmüşşan’ın haber verdiği ve Peygamber-i Zîşanın (a.s.m.) izah ettiği ve varlığına aklın birtakım deliller getirebildiği gayb için sözkonusudur.

“Bizce gayb, görülemeyen değil, görülmeyen demektir. Biz delilsiz olan gayba değil, delili olan gayb-ı mâkule iman ediyoruz.”

(Hak Dini Kur’an Dili)

“Gayba iman” denilince akla ilk gelen, Allah’a ve diğer iman rükünlerine imandır. Bunlar hep gaybdır. İlk bakışta insanın aklına Peygamberlere (a.s.) imanın, gayba iman olmadığı gibi bir fikir gelebilir. Ama, biraz düşünüldüğünde anlaşılır ki, Peygamberlerin (a.s.) gayb olmayan, görülen cihetleri kulluklarıdır. O kulluk üzerine kurulmuş kudsî peygamberlik görevi ise gaybdır. Böyle olmasaydı, onlarla aynı zamanda yaşayan ve kendileriyle görüşen bütün insanlar mü’min olurlardı. Kitaplara iman da böyle…

İnanmada ilk adım kalben tasdik. Bu tasdikin başlangıcı da anlama. Beş duyu anlamaya, anlama da inanmaya yardımcı. Sadece beş duyunun sınırları içinde dolaşan, onları aşamayan insanlar, hükmen hayvanlıktan kurtulmuş değillerdir. His ile bilme, hayvanların sahası; hissini akla hizmet ettirip anlama, kavrama ve nihayet inanma ise insanın vazifesi.

İnsan bir meyve ağacını seyretmekte hayvanla müşterektir. Yanında gezdirdiği köpeği de o vazifeyi yerine getirebilmektedir. O ağacın içinde harika bir fabrikanın çalıştığını, yapraklarında fotosentez olayının cereyan ettiğini, o meyvelerin bütün bir ağaçtan, hatta topyekûn kâinattan, süzülerek meydana geldiğini ise ancak o insan kavrayabilir. Köpeği, bu mânâlardan pek çok uzaktır.

O ağacı, şuursuz kâinattan hikmetle süzülmüş İlâhî bir sofra, meyveleri ise o sert sofradan lütuf ve keremle çıkarılan birer Rabbanî ihsan olarak değerlendiren ve sofranın arkasında rahmet ve merhameti seyredip Hâlıkına şükreden bir mü’min ile önceki adam arasındaki mesafe, hayvanla insan arasındaki mesafeden çok daha fazladır. Onun için, mutlak mânâda “insan” denilince, gayba iman eden “mü’min” hatıra gelmelidir.

“Nimet içinde in’am görünür; Rahman’ın iltifatı hissedilir. Nimetten in’ama geçsen Mün’im’i bulursun.” (Sözler)

İşte, o gayba inananlardır ki, nimette boğulmaz, Mün’imi, yâni o nimeti ihsan edeni tanırlar. Esere saplanıp kalmaz, müessiri, Hâlık’ı tanırlar ve bilirler. Gayba inanmayanlar ise, sofranın tabakları, kitabın yaprakları, yahut fabrikanın bölmeleri arasında dolaşıp duran bir böcek gibi, bu âlem ve içindekilerden, hakiki mânâda, istifade edemez, hayatlarını zâyi eder giderler.

Kur’an-ı Kerim nice âyet-i kerimelerinde insana “mahsusât” denilen hisler dünyasında boğulmamasını, ondan “makulât” yâni, hikmetler âlemine nazar etmesini ders verir. Sadece bir misâl:

Ğaşiye sûresinde insanoğlundan, devenin yaratılışına, semaya, dağlara ve arza bakması isteniyor. Elbetteki ne hayvan, ne de münkir gibi değil, bir mü’min olarak.

“Bu insanlar, devenin nasıl yaratıldığına, göğün nasıl yükseltildiğine, dağların nasıl dikildiğine, yerin nasıl yayıldığına bir bakmazlar mı!” (Ğaşiye Sûresi, 17-20)

Âyetlerin engin mânâlarını âlimlerimizin güzide tefsirlerine havale ederek, ben tefekkürümüze sunulan bu varlıklar arasındaki şekil benzerliğine kısaca işaret edip geçeceğim.

Devenin hörgücünü, onun beli üzerinde yükselten kim ise, arzın belinde dağları birer hörgüç gibi yükselten de O. Gökkubbe de tümüyle bir hörgücü andırmakta. Gayb âlemimizin mâzi ve müstakbel denilen iki sahası arasında yükselen bir hörgüç…

Âyette, insanın nazarı önce deveye, sonra semaya, daha sonra dağlara ve en sonunda da arza çekiliyor. Bu sıralama, bana göre, apayrı bir belâğat mûcizesi… İnsan gözünden deve hörgücüne, ondan semaya hayâlen bir hat çekiniz; daha sonra o hattı dağa indiriniz ve dağdan da yere birleştiriniz. Karşınıza bir başka hörgüç veya bir ayrı şekil çıkacaktır.

Neml sûresinde:

“Dağları yerinde donmuş gibi durur görürsün, oysa onlar bulutlar gibi geçerler.” buyuruluyor (Âyet, 88).

Hörgücün hareketi, devenin yürümesi demek olacağından, bu âyet dünyanın sabit olmayıp hareket hâlinde bulunduğunu 1400 sene önce haber vermiş oluyor.

Bu âyet-i kerimeler gibi nice âyetler, insana eserden müessire, yâni eserin yapıcısına geçmeyi, nefsini ve âlemi hikmetle ve ibretle tefekkür etmeyi öğretiyor. Kur’an’dan bu dersi alan muttakiler gayba inanırlar. Ne gafil bir bedevi gibi deveyi hakkıyla seyretmeden ölürler, ne de inançsız bir astronomi âlimi gibi semayı tefekkür etmeden arzı terkederler.

...

Muttakiler, Cenâb-ı Hakk’ı “gaybın ve şehadetin âlimi” olarak bilirler. Gayb ve şehadet için çeşitli izahlar getirilmiş. Hepsi güzel, hepsi hak. Bazı zâtlar gayb için “gizli”, şehadet için ise “âşikâr” ifadelerini kullanıyorlar. Bir kısım zevât ise, gaybı “ancak Allah’ın bilebileceği mutlak gayb” olarak anlayıp, şehadeti de “insanların, gerek hissiyatları gerek ilim ve basiretleriyle vâkıf olacakları bütün hakikatler” şeklinde değerlendiriyorlar.

Birinci mânâ üzerinde biraz duralım:

Şehadet ve gayb âlemleri küçük numuneler hâlinde insanda bir araya gelmiş. Beyin, gaybdan değil, ama onda faaliyet gösteren akıl gaybî bir âlet. Keza, kalbin de maddesi şehadet âleminden; fakat taşıdığı iman, sevgi, korku, şefkat, merhamet hep gaybî…

Kalkıp inen el şehadet âleminden; kabarıp sakinleşen hissiyat ise gayb âleminden. Midenin hazmı şehadete, aklın kavraması ise gayba ayrı birer misâl.

Birçok azalarla donatılmış insan bedeninde, nice duygulara sahip insan ruhu bir gayb ağacı gibi. O ağacın meyveleri şehadet âleminde sergileniyor. Hattatlık san’atından süzülen bir kıblegâh, câmide boy gösterirken, ruhta kaynayan merhamet parmaklardan sadaka olarak dökülüyor.

Korku rengi kaçırıyor, asabiyet çehreyi kızartıyor, hüzün ise göze yaş döktürüyor.

Misâlleri çoğaltabiliriz.

Bu hakikatları veciz olarak ifade eden bir Mesnevi beyti:

“Âlemde cismimiz bizim yüzümüzü örtmektedir. Biz samanla örtülü deniz gibiyiz.”

Biraz da haricimizdeki âleme nazar edelim:

Ortada bir mıknatıs var, bir de onun çektiği çivi. Bu ikisi dışında göremediğimiz ve mahiyetini kavrayamadığımız bir kudret tecellisi de mevcut. Buna “çekim kuvveti” diyoruz.

Bir başka sahne: Yavrusunu kucağına almış, göğsüne şefkatle bastıran ve yer yer öpen bir anne… Bu öpme hâdisesinde, iki et parçasının ötesinde bir gaybî kuvveti seyrediyor. Ve bu kuvvete “şefkat” diyoruz.

Bir çiçeğe baktığımızda ayrı bir kucaklama hâdisesi cereyan ediyor. Göz maddesiyle burada, çiçek ise orada. Ama birincisi, ikinciyi her yönüyle kuşatmış. Bu gaybî hâdiseye de “görme” adını veriyoruz.

İşte böyle hergün, gerek nefsinde gerek haricî âlemde, gayb ve şehadetin nice misâllerine muhatap olan insanın, gaybı inkâr etmesi ne kadar tuhaf değil mi?

İsterseniz bu tuhaflığın kısa bir tahlilini birlikte yapalım:

Bir münkir meselâ, “melekleri” neyi ile inkâr ediyor? Eliyle, ayağıyla mı? Ciğeriyle, midesiyle mi?… Hayır… Ya neyiyle inkâra sapıyor bu adam? Cevap: Aklıyla.

Yâni, kendine ihsan edilen gaybî bir âlet ile gaybı inkâr ediyor.

Gaybı, taşlar ağaçlar inkâr etseler ne ise, ama bu inkâr insana hiç mi hiç yakışmıyor.

Bu maddî âlemin gaybına, ötesine inanmayanlar cahil, bütün gayb ve şehadetin âlimi olan Allah’a inanmayanlar ise kâfir olurlar. Cahilin cehaleti de kâfirin küfrü de kendileri içindir. Zarar ancak onlaradır. Ne bilgisizlik, kâinattaki ilim tecellisini azaltır, ne de küfür ve isyan Cenâb-ı Hakk’ın ulûhiyetine “hâşâ” bir noksanlık verebilir.

...

Dünyayı dolduran şu kalabalıkların torunları şimdi gayb âlemindeler. Zamanı geldikçe, sırasıyla, şehadet âlemine geçecekler. Bu âlemdekiler de ağır ağır gayba göçecekler. Gel gör ki, şu anda her şeyleri ve her halleriyle gayb olan o torunlar kafilesi içinde, bu âleme geldikten sonra gayba inanmayanlar da çıkacak. Halbuki az önce oradaydılar ve biraz sonra yine orada olacaklar.

Sözün kısası bu şehadet âlemi gaybdan idare ediliyor.

Gelenler İlahî iradeyle geliyor, gidenler yine o iradeyle gidiyorlar. Gitmeden önce O’na inanıp, emrine itaat edenlere ne mutlu…

 

En güzel mavi gül resimleri

January 02

Integration -Ansar Yasin-

Integration

Dunkle Wolken am Himmel zusammengebraut,
verzweifelte Stimmen werden laut

„INTEGRATION,
fordern wir
von dieser Religion!“

„Denn die jetzige Situation
eine Gefahr
für unsere Zivilisation!“

Das ist nicht alles worüber sie klagen,
Verständnislosigkeit in ihren Gesichtern
hört zu was sie noch sagen
„Kein Alkohol und keine Drogen?“
„Was hat dich denn dazu bewogen?“

„Es gibt auch „Muslime“ die trinken Wein.“
Ich frage mich:
können das wahre Muslime sein?

Die Aussagen die sie uns entgegenkeifen,
werden sie uns je begreifen?

„Ihren Kindern verboten der Schwimmunterricht!“
Unsere Bindung zum Schöpfer verstehen sie einfach nicht,
Seine Gesetze fallen völlig aus dem Gewicht!

Unsere Schwestern islamisch gekleidet,
ein Dorn im Auge,
die Gesellschaft sie leidet!

Das Kopftuch beim Putzen
Kein Problem!
Doch Schwester als Lehrerin will dich niemand sehen!

Seltsam,
eine nackte Frau und alle sind entzückt,
eine Muslima aber sei immer unterdrückt!?!

Zum Abschluss meine Frage an die Zivilisation,
wie sieht sie aus eure viel geforderte Integration???

Die Vermutung eines Bruders werde ich zitieren,
ich bitte um Beachtung
kein Muslim wird sich dafür engagieren:
„Muslim integriere dich
mit allem
und ohne Islam versteht sich!“

December 30

Her Canlı Bir Mucizedir -Yunus Kaan Truvalı-

Her Canlı Bir Mucizedir

http://www.hayvan-resimleri.com/data/media/41/kelebek.jpg

Son yıllarda biyoloji ve tıp sahalarında genetik ile ilgili çok önemli gelişmeler kaydedilmiştir. Genetik artık ayrı bir bilim dalı olarak kabul edilmekte ve uygulama sahası da hızla genişlemektedir. Canlıların şifresi olan genler DNA olarak adlandırılan ve uzun zincirler halinde bir araya gelmiş moleküllerden oluşur. Binlerce genin biraraya gelmesiyle de bir canlının fizikî yapısı ile ilgili bilgilerin tümünü içeren bir ansiklopedi meydana gelir. Canlıların tamamının genlerinin temel yapısı olan DNA molekülleri bazı virüsler hariç sadece 4 çeşit nükleotidden oluşmuştur. Bu dört nükleotidin farklı sıralarla biraraya gelmesiyle de birbirinden çok farklı özelliklere sahip biyolojik yapılar ortaya çıkar. Dolayısıyla her canlının kendine has farklı bir şifresi mevcuttur. İnsandan bitkilere kadar tüm canlıların ortak bir Yaratıcıya sahip olduklarının başka bir delili olan genlerle ilgili bilgilerimiz, son yıllarda genetikcilerin buluşları ile hızla ilerlemesine rağmen, insanoğlu bu konuda henüz yolun çok başındadır. İnsanın genetik haritasının ortaya çıkarılması ile ilgili olan proje, dünyanın çeşitli yerlerindeki bilim adamlarının katkıları ile 2005 yılında bitirilmeye çalışılmaktadır. Tabii bu aşamadan sonra, bu genlerin fonksiyonlarının tek tek ortaya çıkarılması gerekecektir. Bu ise âdeta dipsiz bir kuyuya girmek gibi bir durum demektir. Çünkü tüm gelişmelere karşın halen genetikciler ve embriyologlar canlıların anne karnında oluşma şeklini anlayabilmiş değildirler. İki hücrenin birleşmesi sonucu oluşan ilk fetal hücreler belirli bir sayıya ulaşıncaya kadar birbirinden hiçbir farklılık göstermezler. İlk fetal hücrelerdeki DNA şifreleri ile, canlı doğduktan sonraki hücrelerin DNA şifreleri aynıdır. Aynı durum canlıların değişik organlarına ait hücreler için de geçerlidir. Beyin, karaciğer, deri, göz gibi organların hücreleri çok farklı yapı ve fonksiyonel özelliklere sahip olmasına rağmen nukleuslarındaki DNA şifreleri birbirinden farklı değildir. Tabii bu noktada çok temel bir soru hemen insanın aklına gelmektedir. Madem birbirinden bu derece farklı özelliklere sahip olan bu organların hücrelerinin genetik şifresi birbirinin aynısıdır ve biz de canlıların biyolojik yapılarının bütün özelliklerini genlerin belirlediğini biliyoruz, o zaman embriyolojik hayattaki bu farklılaşma nasıl oluşmaktadır ? İşte insanoğlu basit fakat çok temel olan bu sorunun cevabını bilmemektedir. Fetal hücreler belirli sayıya ulaştıktan sonra gittikçe farklılaşmaya başlar. İç organ, kemik, deri hücreleri gibi hücreler halini alıp bu doku ve organların görevini yapmaya başlarlar. Bu değişim sırasında ise temel genetik şifre, yani DNA şifresi hiçbir değişime uğramaz. Organ ve dokuların tek farklılık gösteren özelliği, onların farklı fonksiyonları da değildir. Aynı zamanda 3 boyutlu şekil ve büyüklükleri de kendilerine özgündür. Karaciğer belirli bir büyüklüğe sahiptir. Karaciğer hücreleri çoğalırken organ belirli büyüklüğe ulaştığında hücreler çoğalmayı, durdururlar. Deri hücreleri de keza aynı şekilde vücudun kendine özgün şeklini verirken belirli sınırda çoğalmayı durdurur. Peki bu sınırlar genetik şifrede nasıl belirlenmektedir ? Hücreler önlerinde bir engel olmadığı halde vücudun ve organların şeklini verebilmek için belirli bir sınırda nasıl durabilmektedir ? Tek yumurta ikizlerinin birbirinin aynı olan yüz yapısını oluşturan deri hücrelerinin, ne kadar sayıda hangi bölgede olmaları gerektiğini belirleyen faktörler nelerdir ?

Son yıllarda populer olan genetik klonlama yani kopyalama ile ilgili medyada çıkan haberlere rağmen, genetik biliminde yolun çok başında sayılırız. Henüz genetik yukarıda özetlenen bazı temel kavramları bile açıklamaktan çok uzaktır. Tabii bu bunların birgün açığa çıkmayacağını da göstermez. Burada vurgulanması gereken husus “bir koyunun kopyasını yarattık” diye ortaya çıkan bazı bilim adamlarının aslında ne kadar büyük bir gaf yaptıklarıdır. Rabbimizin bize verdiği akıl, göz gibi daha nice nimetlerin hikmetini anlamaktan âciz olan bazı insanların âdeta isyankâr bir tavırla bu ifadeleri kullanması gerçekten üzücüdür. Bize düşen görev Rabbimizin emrettiği gibi ilimde ilerlerken, bunu tefekkür, takdir, hayranlık, ve şükür duygusu içinde yapmaktır.

December 22

Diye/bildiklerim- Senai Demirci

Diye/bildiklerim

Biz buralı değiliz; bu kadarına da razı değiliz. Babamızın doğduğu yer cennettir. "Cennetli" olanlar "cennetli/k" olmak için de çalışmalı değil mi?
***
Bugün, bugüne kadar yaşadığın günlerden bir gün değildir. Bugüne kadar yaşadığın günlerin tanışıklıkları, alışkanlıkları, özlemleri, beklentileri, lezzetleri, birikimleri üzerine özenle kondurulmuştur. Çok günler görmüş olman bugünü sıradan bir gün etmiyor; aksine uzun uzun hazırlanmış bir gün eyliyor. Kaç gün yaşamış olursan ol, içinde yaşadığın her "bugün", bütün "dün"lerin hepsinin üzerine kondurulmuş bir "taç gün"dür. Dedikleri doğru; annen seni "bugün" için doğurmuş. Kaç gün yaşamış olursan ol, hepsi !taç gün"dü.
***
Görünmezdin bir zamanlar. Seni O gördü. Görünmediğini bile göremezdin. Seni O görünür kıldı. Görmediğini bile göremezdin. Seni O görür kıldı. Şimdi hiç yokken gördüğü Seni hep var olan Zatını görmeye çağırıyor. Şimdi hiç kimsenin görmediği seni, hep gören, görünmeyeni gören, görmeyeni gören, görmediğini bile görmeyenin görmesi gerektiğini gören O Allah, Kendi Görmesine tanık olmaya çağırıyor. Görünmeyen, görünmemesi kimsenin gözüne görünmeyecek olan seni, baştan beri gören, kimse görmese de görünen Zatına görgü tanığı eylemekle şereflendiriyor. �Eşhedü�/Tanıklık ederim ki�� dediğinde, nasıl da onurlandırıldığını fark ettin mi?
***
Zâhirdir O Allah ki, ışığın gözleri kamaşır nuruyla.. Yüzü kızarmıştır ışığın, görünen ve gösteren sayılıyor diye... Bâtındır Allah ki, perdeler utanır gizle(n)diğiyle... Kara(n)lıkların yüzü karadır, O�nun nazarından saklanıyor sanıldı diye.
***
Göz körlüğü olduğu gibi gönül körlüğü de olur. Gözleri kör olan nasıl elinin en yakınındaki cam parçasını alır, ama az ötedeki elmas da olsa almayı aklına bile getiremezse, gönlü kör olan da eline hemen geçen dünyaya razı olur, ötedeki ahireti unutur. Hatta unuttuğunu unutacak kadar da unutkandır. Hatta neyi kaybettiğini bilmeyecek kadar kayıptadır. Oysa, �sonraki öncekinden hayırlıdır.�
***
"Ölüden diriyi çıkartır O... " Ölüden diriyi çıkartanın, en azından ölünün yüzüne bakması gerek, değil mi? Yüzüne bakılacak haldeyken bile yüzüne bakamadığımız ölünün, bakılacak yüzü olmadığı halde bile yüzüne bakan O, hatırını sayan O. En yakınımız olduğu halde bile, çürümeye terk ettiğimiz, arkamızı döndüğümüz ölümüzü, rahmetinin kucağında ağırlayan, hiç terk etmeyen, asla unutmayan, yüzüne bakıp da diriltmeye değer gören O. Kimseden ümidin kesmez ki O. Terk edilmiş, soyu kesilmiş, ağlayanı kalmamış, ismi unutulmuş, yüzüne bakılmaz olmuş bir ölü bile O�nun için ebedî hayata aday olmayı hak edecek kadar değerli. �İş çıkmaz bundan�� deyip de kenara atmıyor. �Yapılacak bir şey yok maalesef; morga kaldırın� diye gözden çıkarmıyor. Öyleyse, öleceksen bile O'nun ölüsü ol, O'nun için öl... Oldu olacak, O�nun için ol. Ölü olsan bile el üstünde tutuyor seni. Allah�ın ölüsü olmak bile sonsuz dirilişin eşiğine getiriyor seni. Allah'ın ölüsü olmaz. O'nun ölüsü bile bunca diri ise, O'nun diri tuttukları neden bunca ölü?
***
Dostlarımızın hatırlısı için neler neler terk ederiz? Uykumuzu terk ederiz meselâ... Sabaha kadar uyanık kalırız, o istedi diye. Sevdiğimiz için şehrimizi terk ederiz. Arkamızı döneriz çocukluğumuzun sokağına. Yabancı oluruz aşina kasabımıza. Uğrunda bir şeyler terk edilmeye lâyık en sahici Dost; hatırına her şeyden yüz çevirmeyi en çok hak eden Sevgili, Mevlamız, Rabb-i Rahimimiz değil mi? Onun hatırına haramların hepsine tekme. Onun uğrunda, O işitmezmiş sandığımız demlerde, O görmezmiş sandığımız köşelerde söylediğimiz savruk sözlere, umduğumuz riyalı bakışlara, avunduğumuz gıybetlere elveda.... Gıybet etmemek, imanın şartıymış gibi geliyor bana...
***
Eskiyebilir eşyalarla yüz yüze, eksildikçe eksilen bir cesetle koyun koyuna yaşıyoruz. İçinde oturduğumuz ev, virane (olmaya yazgılı). Soluduğumuz hava örümcek ağlarının arasından süzülüp geliyor. Yaşadığımız mahalle metruk ve harab (olası). Tutunduklarımız çoktan çürümüş (gelecektekilerin gözünde). Yürüdüğümüz merdivenler çoktan çökmüş (torunlarımızın hatıralarında). Yüzümüz eski soluk bir resimden ibaret (yüzyıl sonrasının sokaklarında). Üzerimizdeki çatı toprak (olacak). Bize �şimdi�lik düşen yeniler ve tazeler, daha uzun zamanların, daha geniş vakitlerin eskisi, köhnesi, ölmüşü, terk edilmişi. Hep tarihin içinde yaşıyoruz yani. Başkaları bizim ölmüşümüzse şimdi, başkalarının �şimdi�sinde de çoktan ölmüşüz biz. �Günler ara[m]ızda dolaştırılıyor.�

~nazarboncuk~

Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
July 04

Rahmet hep yukarıdan aşağı doğru yağar...

Rahmet hep yukarıdan aşağı doğru yağar...

Canan Aydemir


Yağmur, diğer ismiyle "bereket" hep yukarıdan aşağı doğru yağar. Tane tane
ve belirli aralıklarda, belirli boyutlarda. Kimi zaman ismi "yağmur" olur
çisil çisil yağar yaz yağmuru gibi, kimi zaman da "dolu" olarak yağar iri
iri, sert, tıpkı misket gibi. Kışın, üşüyen damlalar kristalleşir ve buzdan
kar tanelerine dönüşür de yağar lapa lapa. Ama hep yukarıdan aşağıya, tevazu
ile. Hiç itirazsız toprağa karışır, tohumları bulur ve besler. Gün gelir bu
tohumlar toprağı yarıp yeryüzüne çıkar, yeşerir. Onlar da tevazuundan
başlarını yere eğer, rahmet yine yukarıdan aşağı tecelli eder.

Suyun subuharı halinde yükselip, soğuk havayla karşılaşması sonucu nem yüklü
tanecikler içeren bulutlar oluşur. Doyma noktasına ulaşan bulutlardan ise
yağmur yağar. İşte bir âlim de önce - bilgiyle - yükselir, yükselir sonra
soğuk havayla - imtihanlarla, sıkıntılarla - karşılaşır. İlme yeterince
doyan, hemhâl olan âlim başlar yağmur gibi yağmaya, yukarıdan aşağıya ilim
yağdırmaya. Mevlâna'nın dediğince : "Bulutlar ağlamasa yeşillikler nasıl
güler?"

Yağmur nasıl ki gökten yere iner ve toprağı besler, âlimlerimiz de su gibi
önce bilgiyle yükselip sonra rahmet gibi aşağıdaki biz topraklara -
topraktan yaratılmışlara - bilgi yağdırır ve bizi - bire bin veren başaklar
gibi - bilgilendirirler. Toprak için yağmur ne ise cahil için de âlim odur.
Toprak bir seviyeden sonra suya doyar ama mü'min ilme asla doymaz. O
yüzdendir ki Efendimiz (a.s.m.) : "İlim mü'minin yitik malıdır, onu nerede
bulursa alır." buyuruyor.

Yağmuru seyretmek, toprakla bir araya geldiğinde etrafa yayılan kokuyu
içimize çekmek ne kadar güzelse, ilim öğrenmek de bir o kadar
güzeldir...değil mi ki sonsuz İlim Sahibi'nden gelir...

Allah (c.c.) cümlemizi, bağrında yeşermeye namzet iman tohumu bulunan
"toprak"lardan eylesin. Amin

Der Glaube an Gott: Eine Frage von Leben und Tod
- Safiye Ünal-Yigit / Elif Aslan-Bulut-

So eigenartig die Frage auch klingen mag - glauben Sie, liebe Leserin, lieber Leser, dass Gott im 21. Jahrhundert noch lebt? Sind wir Menschen heute noch auf Ihn angewiesen? Ist Er ein Symbol für das Unbedingte, ein Symbol, das über Sein und Nichtsein entscheidet? Oder haben wir Ihn irgendwann hinter uns gelassen, so wie wir auch die kannibalistischen Rituale unserer entfernten Vorfahren irgendwann hinter uns gelassen haben? War der Glaube an Gott vielleicht lediglich ein Trost für Stammeskrieger in Zeiten der Hungersnöte oder ein Hilfsmittel, das den alten Griechen ermöglichte, Blitz und Donner zu erklären?

Unzählige berühmte Wissenschaftler und Intellektuelle haben in den letzten Jahrhunderten vollmundig angekündigt, dass der Glaube an Gott langsam, aber sicher aus dem Leben der Menschen verschwinden werde. Doch bis heute kann von einer umfassenden Säkularisierung der Gesellschaften nicht die Rede sein. Die Religion ist heute nicht weniger vital, als sie es vor Hunderten von Jahren war. Im folgenden Beitrag möchte ich einige interessante Prognosen großer Denker zum Schicksal des religiösen Glaubens mit der Realität konfrontieren und außerdem auf einige wichtige Aspekte hinweisen, die bei diesem Thema leider häufig vernachlässigt wurden.

Im 19. Jahrhundert schickt Nietzsche, gefangen im Nihilismus, seinen Gott ins Grab und erklärt: "Gott ist tot! Gott bleibt tot! Und wir - du und ich - haben ihn getötet!" Bei all seiner Dreistigkeit und Kühnheit feiert Nietzsche Gottes Tod aber nicht. Vielmehr trauert er, weil er sich in seiner dunklen nihilistischen Höhle einsam und verlassen fühlt. Er verliert jede Hoffnung. Gott ist nicht mehr da, um in den Wolken über ihn zu wachen, und verzweifelt weint Nietzsche im Namen der Menschheit. Er leidet sehr, denn selbst wenn wir uns irren und Gott gar nicht tot ist, haben wir ihn getötet und sind jetzt dazu verurteilt, unser Leben ohne Ihn zu leben. Nietzsche hatte erkannt, dass Gott in den Herzen der modernen Menschen tot ist - gemeuchelt von Rationalismus und Wissenschaft.

Nietzsches Unverfrorenheit erregte damals großes Aufsehen. Allerdings war er beileibe nicht der Erste, der Gott für tot erklärte oder Seinen Tod ankündigte. Schon im 18. Jahrhundert hatte Voltaire gemutmaßt, dass das Ende der Religion innerhalb der nächsten 50 Jahre bevorstehe. Knapp ein Jahrhundert später verkündete der französische Gelehrte Auguste Comte, dass die menschliche Gesellschaft dank der Modernisierung und der Soziologie schon bald der theologischen Phase der sozialen Evolution entwachsen würde. Moralische Urteile würden fortan eher auf Grundlage der Sozialwissenschaft getroffen, die Religion habe ausgedient. Ähnlich wie die Gelehrten der Aufklärung sagten auch prominente Denker wie Karl Marx, Charles Darwin und Sigmund Freud den Niedergang der Religion voraus und machten geltend, die Säkularisierung der Welt sei nicht mehr abzuwenden. Viele pessimistische Intellektuelle der Nachkriegszeit schlossen sich dieser Ansicht an.

An Versuchen, Gott ins Grab zu schicken, herrscht bis heute kein Mangel, und sie werden immer geschmackloser. In den 60er-Jahren prangte auf dem Cover des einflussreichen Time-Magazin in fetten roten Lettern auf schwarzem Untergrund die Frage "Ist Gott tot?", was in den Köpfen der Menschen einen bleibenden Eindruck hinterließ. Und ein als Satire gemeinter Nachruf auf Gott in einer Studentenzeitschrift konnte bereits niemanden mehr so recht schockieren. Zu jener Zeit genoss die Theologie keinen guten Ruf, und die Studenten machten sich nicht viel aus dem Verlust Gottes; im Gegenteil, sie waren begeistert, eine so beunruhigend mächtige Autorität loszuwerden. Die strebsame, egozentrische Generation der neuen Ära behauptete, den Glauben an Gott nicht länger zu brauchen. Der wissenschaftliche Fortschritt und eine schier unglaubliche Wissensexplosion ließen die Menschen aufbegehren. Doch ihr wütender Ruf nach Freiheit endete schließlich in Trostlosigkeit.

Heute stellt sich die Frage, ob die Menschheit noch immer gegen die Existenz ihres Schöpfers rebelliert oder ob wir inzwischen geläutert sind und Gott wiedergefunden haben. Haben sich die Gerüchte von Gottes Tod bis in die hintersten Winkel der Welt herumgesprochen? Haben unsere gewaltigen Druckmaschinen und unsere tonnenschweren mit Wissen vollgestopften Enzyklopädien den Glauben an Gott überflüssig gemacht? Unsere Meteorologen haben sich ein tieferes Wissen über die Ursachen von Orkanen erworben, das sie dazu befähigt vorauszuberechnen, wann ein Unwetter naht. Aber folgt daraus denn wirklich, dass hinter den Phänomenen in der Natur kein Gott steht? Sind wir Menschen im 21. Jahrhundert tatsächlich dazu in der Lage zu leben, als ginge uns die alles entscheidende alte Menschheitsfrage nach der Existenz Gottes nichts mehr an?

Offensichtlich nicht. Wenn man sich die Welt von heute anschaut, erkennt man recht schnell, dass sich die Dinge anders entwickelt haben als erwartet. Der Religionssoziologe Rodney Stark weist darauf hin, dass die Zahl der Menschen, die an Gott glauben, noch immer sehr groß ist; selbst in Europa, das die Säkularisierung hervorgebracht hat.1 Um seine These zu stützen, nennt er das Beispiel Island. Von diesem Land wurde einmal behauptet, es sei die erste völlig säkularisierte Nation auf Erden. Doch in einer Umfrage von 1990 zeigten sich 81 Prozent der Isländer zuversichtlich, dass es ein Leben nach dem Tod gibt. 88 Prozent gaben an zu glauben, dass der Mensch eine Seele besitzt, und 82 Prozent erklärten, zu Gott zu beten. Nur 2,4 Prozent der Bevölkerung Islands bezeichneten sich selbst als überzeugte Atheisten. Studien jüngeren Datums belegen, dass auch die überwältigende Mehrheit der US-Amerikaner an Gott glaubt. In einer Publikation aus dem Jahr 1987 heißt es, dass der Anteil der Gläubigen dort nie unter 94 Prozent gesunken ist.2 Und auch ein weiteres Buch zum Thema bestätigt, dass der Anteil der Amerikaner, die in Meinungsumfragen behaupten, an Gott zu glauben, zu keiner Zeit unter 90 Prozent lag.3

90 Prozent der Amerikaner beten zu Gott, 75 Prozent glauben an ein mögliches Leben nach dem Tod und ungefähr 70 Prozent gehen davon aus, dass Menschen, die ein gutes Leben geführt haben, im Jenseits in irgendeiner Weise dafür belohnt werden. Über 50 Prozent glauben auch an die Existenz der Hölle. Was mir persönlich aber am bemerkenswertesten erscheint, ist die Tatsache, dass sich diese Zahlen in den letzten 50 Jahren offensichtlich kaum verändert haben.

Hierzulande bezeichnen sich immerhin 4 von 5 Deutschen als religiös, und auch die Verbundenheit mit der Kirche ist nach wie vor groß. Insgesamt 43 Prozent der Befragten schätzen sich als sehr oder ziemlich religiös ein, nur 18 Prozent als überhaupt nicht religiös. 27 Prozent der Deutschen bezeichnen die Religion als tragenden Grund ihres Lebens. 30 Prozent glauben an einen persönlichen Gott, 40 Prozent bekennen sich zu einer ,überirdischen Macht'. Nur 17 Prozent lehnen jeglichen Glauben an göttliche oder überirdische Mächte ab.4 Eine unter europäischen Wissenschaftlern durchgeführte Umfrage kam zu dem Ergebnis, dass auch die Mehrzahl von ihnen an Gott glaubt. Eine Studie von 1996 ergab, dass nur 14,5 Prozent der bedeutendsten europäischen Gelehrten zu Protokoll gaben, überhaupt nicht an Gott zu glauben.5

Der Religionssoziologe Peter L. Berger, der in den 60er-Jahren ein Verfechter der Säkularisierungsthese gewesen war, sah sich gezwungen, seinen früheren Überzeugungen abzuschwören und anzuerkennen, dass "die Welt heute, von wenigen Ausnahmen abgesehen, genauso stark religiös ist, wie sie es immer war, und in einigen Ländern sogar religiöser denn je. Dies aber bedeutet nichts anderes, als dass ein ganzer Apparat an Literatur von Historikern und Sozialwissenschaftlern, der sich lose unter dem Oberbegriff Säkularisierungsthese zusammenfassen lässt, im Kern geirrt hat."6 Ähnlich erging es den Soziologen Rodney Stark und Roger Finke, die empfahlen, die Säkularisierungsthese ein für alle Male zu begraben: "Nachdem fast drei Jahrhunderte lang falsche Prognosen für die Zukunft abgegeben wurden und Gegenwart und Vergangenheit ebenso falsch beurteilt wurden, erscheint es nunmehr an der Zeit, die Säkularisierungsdoktrin auf dem Friedhof der gescheiterten Theorien zu begraben und zu flüstern: ,Ruhe in Frieden!'"7

Im Lichte all dieser falschen Voraussagen auf der einen Seite und der belegbaren aktuellen statistischen Fakten auf der anderen Seite, fragt man sich, wie sich diese früheren Denker und ihre vielen Anhänger so irren konnten und warum sich der Glaube an Gott bis heute überall auf der Welt behauptet hat. Von Beginn der Debatte im Zeitalter der Aufklärung an besagte die Säkularisierungsthese, dass im Laufe der Zeit sowohl die individuelle Frömmigkeit abnehmen würde als auch der Einfluss der Religion auf den Staat. Was letzteren betrifft, so haben sich die Erwartungen zum Teil bestätigt. Die Kirche hat ihre einstmals sichere und absolute Autorität im Staat verloren, und entsprechend wurde auch ihre Macht in der Gesellschaft geschwächt. Europa unterzog sich einer Metamorphose und ging als Weltmacht daraus hervor. Diese Entwicklung vollzog sich in so rasender Geschwindigkeit, dass die Intellektuellen im Glauben an Gott einen entscheidenden Hemmschuh zu erkennen meinten. Vor allem dieser Glaube sei dafür verantwortlich gewesen, dass der Fortschritt der Menschheit auf Erden so lange auf sich warten ließ. Marx erklärte ihn kurzerhand zum Opium des Volkes; zu einer Droge also, die die Menschen abstumpft, erstarren lässt, gefügig und selbstgenügsam macht. Ihm zufolge sorgt der Glaube an Gott dafür, dass die Menschen ihr Schicksal allzu bereitwillig akzeptieren. Er nehme ihnen außerdem jeden Antrieb, nach Erfolg in der Welt zu streben, da diese verglichen mit dem ewigen Leben im Himmel als vergänglich und wertlos verblasse. Sobald den unglücklichen Menschen das Opium genommen werde, werde der Fortschritt der Menschheit nicht mehr aufzuhalten sein. Diese Theorie, die den Höhenflug von Wissenschaft und Technik mit dem Verschwinden Gottes verknüpfte, präsentierte die Wissenschaft als Antithese zur Religion. Die Annahme, dass jede Schwächung des Glaubens den wissenschaftlichen Fortschritt befeuere und mit zunehmendem Wissen die Religion noch weiter zurückgedrängt werde, wurde von vielen geteilt. Man vermutete also, dass sobald die Unwissenheit ausgerottet wäre, auch kein Opium mehr benötigt werde und der Säkularisierung der Welt nichts mehr im Wege stehe.

Eine solche Betrachtungsweise weist allerdings einige schwere Fehler auf, insbesondere hinsichtlich des Ursprungs der Religion. Viele Denker gingen davon aus, dass die Religion und mit ihr die Idee der Existenz Gottes von Menschen erfunden worden seien und dass Gott den Menschen nur als bequemes Hilfsmittel diene, um die natürlichen und übernatürlichen Phänomene in der Welt zu erklären. Ihre Logik sah folgendermaßen aus: Wenn doch die Religion nichts anderes ist als ein Trost in Zeiten des Leides, ein sicherer Hafen in Zeiten von Hilflosigkeit und Entbehrung oder eine mit Bedeutung erfüllte Erklärung für alles, was sich unserer menschlichen Kontrolle entzieht, dann müsste sich Gott doch problemlos durch Wissen und Wissenschaft ersetzen lassen. Um ihre These zu stützen, brachten sie häufig das Beispiel jener alten Stämme vor, die für abweichendes Verhalten ihrer Stammesangehörigen immer nur eine Begründung hatten: nämlich dass sie von bösen Geistern besessen waren.

Die Anhänger der Säkularisierungsthese glaubten fest daran, dass sobald die Menschheit dazu in der Lage wäre, Gehirnströme mit technischen Instrumenten zu messen und zu interpretieren, der Fortschritt in Wissenschaft und Technik alle übernatürlichen Erklärungen einschließlich Gott überflüssig machen werde. Inzwischen dürfte jedoch klar geworden sein, dass es der Wissenschaft nicht gelungen ist, den Glauben an Gott im Leben der Menschen zu ersetzen.

Francis Collins, nach 1993 Direktor des berühmten National Human Genome Research Institute, deutete an, dass die größte Schwäche dieser Art von Voraussagen darin gelegen habe, bestimmte Fragen, die die Menschheit sich seit jeher zu stellen pflegt, einfach zu ignorieren: Warum bin ich hier? Woher bin ich gekommen? Was geschieht mit mir, nachdem ich gestorben bin?8 Aus der Perspektive der Evolution, auf der all die Voraussagen über das Ende der Religion und des Glaubens an Gott beruhten, stellten sich diese existenziellen Fragen überhaupt nicht. Denn dieser Perspektive zufolge steckt allein der Zufall dahinter, dass nach dem Urknall Leben im Universum entstand. Dementsprechend dient das Leben in dieser Welt keinem bestimmten Zweck, und dementsprechend kann es auch kein Jenseits geben. Jeder Jenseitsglaube resultiere folglich nur aus Sorge, Angst und Schwäche und wurzle in Unwissenheit. Einzig eine umfassende Kenntnis des Universums würde uns aus diesem Dilemma befreien können. Soweit die Theorie. Einen Strich durch die Rechnung machte ihnen jedoch, dass sich die Menschen in der Moderne trotz enormer Fortschritte in Wissenschaft und Technik nicht mit solchen Antworten zufrieden geben wollten. Die gewaltigen Schritte, die unternommen wurden, um die Unwissenheit zu beseitigen, haben die Selbstmordraten nicht senken und Depressionen nicht verhindern können. Auch in den am höchsten entwickelten Ländern erlebt die Sinnsuche längst eine Renaissance.

Einer der Gründe dafür, dass der Glaube an Gott - ganz im Gegensatz zur Säkularisierungsthese - überlebt hat, liegt in der Tatsache, dass die kalten und grausamen Antworten des materialistischen Ansatzes die Menschen zu ewiger Nichtexistenz verurteilen. Der Glaube an Gott hingegen verleiht dem Leben auf Erden durch die Existenz des Jenseits einen Sinn. Der Tod, eine Urangst der Menschen, ist dann nicht gleichbedeutend mit Nichtexistenz: Die Dinge entschwinden nicht ins Nichts, vielmehr gehen sie von einer Sphäre der Realität in eine andere über, von der sichtbaren Welt in eine unsichtbare, von der Welt des Wandels und der Vergänglichkeit in die Welt der Ewigkeit. Da der materielle Aspekt der Welt vergänglich und sterblich ist, muss er zwangläufig mit Leid verbunden sein. Doch wohnt uns Menschen von Natur aus eine starke Sehnsucht nach Unsterblichkeit und eine große Liebe zum Sein inne. Der Glaube an Gott stillt diese Sehnsucht und Liebe, indem er uns ein Leben nach dem Tode verheißt. Außerdem misst der Glaube allen Geschöpfen und Ereignissen auf Erden Zweck und Bedeutung zu. Die Verleugnung eines Lebens nach dem Tode hingegen nimmt der Existenz des Menschen jeden Wert und konfrontiert uns mit einer völlig unbefriedigenden Leere. Ohne den Glauben an einen barmherzigen Schöpfer sind alle Geschöpfe zur Bedeutungslosigkeit verdammt. Und diese Bedeutungslosigkeit erzeugt ein Gefühl der Einsamkeit, weil sie beinhaltet, dass alle Katastrophen und alles Schlechte, was uns zustößt, nur dem Zufall zugeschrieben werden können. Der Glaube an Gott bewahrt uns vor Einsamkeit. Und die Ängste und das Leid, das die Einsamkeit hervorruft, können nur dadurch besiegt werden, dass wir Schutz bei der Barmherzigkeit Gottes suchen. Das heißt: Gläubige wissen, dass es da Jemanden gibt, der ihnen zuhört, der sich selbst ihrer trivialsten Bedürfnisse bewusst ist, und Dessen Macht alles mit Seiner grenzenlosen Barmherzigkeit umspannt.

Im Gegensatz zu dem feindseligen Weg, den der Nichtglaube den Menschen weist, appelliert der Glaube an die spirituelle Seite des Menschen; an eine Seite also, die von den Denkern der Aufklärung so lange ignoriert worden ist. Während die Wissenschaft den Menschen dabei hilft, zumindest teilweise zu verstehen, wie die Dinge funktionieren, scheitert sie auf der Suche nach dem warum: Warum bin ich hier, warum geschehen die Dinge so, wie sie geschehen, warum enden sie? Weil diese existenziellen Fragen aber von Menschen aller Zeitalter gestellt werden und weil sich mögliche Lösungen nicht rational darstellen lassen, suchen die Menschen früher wie heute in einer anderen Sphäre nach Antworten: im Reich des Verborgenen.


Anmerkungen 1 Krass, Rodney; "Secularization, R.I.P", in: Sociology of Religion. 60(3):270; 1999
2 Hadden, J. K.; "Toward Desacralizing Secularization Theory", in: Social Forces 65:587-61; 1987
3 Greeley, A. M; Religious Change in America; Cambridge 1989
4 Zu einer Meinungsumfrage des Instituts Infratest dimap von 2003, siehe: http://www.sonntagsblatt-bayern.de/03/2003_20_01_01.php?PHPSESSID=4c911...
5 Larson, E.J. & L. Withan; "Belief in God and Immortality among American Scientists: A Historical Survey Revisited", in: Nature 386:435; 1997
6 Berger, Peter L; The Desecularization of the World; Washington 1999
7 Stark, Rodney & Roger Finke; Acts of Faith; Berkeley 2000, S. 79
8 Francis Collins; The Language of God: A Scientist Presents Evidence for Belief; 2007

April 17

KADINLAR NE İSTER, ERKEKLER NE ANLAR?

KADINLAR NE İSTER, ERKEKLER NE ANLAR?

SENAİ DEMİRCİ

http://www.haberaktuel.com/images/news/15755.jpg

TİMSAHLA filin dillere destan evliliğini duymuşsunuzdur belki. İki sevgili evlendikten sonra, birbirlerine kendileri için “en değerli” olanı verme yarışına girerler. Timsah gölden en güzel balıkları çıkarıp sevgilisi file ikram eder. Fil de pek sevdiği yeşil yapraklarının en tazelerinden çırpıp sevgilisinin önüne atar. Fakat sonuç hüsrandır. Otçul olan fil için balıklar, etçil timsah için de tazecik yapraklar hiç de değerli değildir. Çift, sonunda anlar ki, herkesin kendisi için “en değerli” olanı vermesi iyi niyetli ancak teknik olarak yanlış bir davranıştır; hem iyi niyetli hem de teknik olarak doğru davranış eşi için “en değerli” olanı vermektir. Sonuç olarak, fil timsaha hortumuyla tuttuğu ve zaten yemeyeceği balıkları, timsah da gölün dibinden kopardığı ve zaten sevmediği tazecik yosunları vermeye başlar. Mutlu olurlar; çünkü birbirlerini anlamaya vakit ayırmışlardır. İkisi de “Ben elimden geleni yapıyorum ya!” savunmasına girmemiştir.

Bu kısa meseli yabana atmayın. En az fil ve timsah kadar yabancıyız birbirimize. Erkeklerin kadınların ne istediği konusunda teknik ve detaylı çalışmalara ihtiyacı var. Kadınların da hiç şüphesiz erkeklerin ne istediği üzerine kafa yormaları gerekiyor.

Evlilik terapistlerinin kendilerine boynu bükük gelen çiftlere hatırlattığı detayı bir de burada hatırlayalım: “Kötü olan siz değilsiniz; kötü olan ilişkiniz.” Yani, iyi insanlar da olsanız kötü bir ilişki kurabilirsiniz. Kötü bir ilişki içinde de olsanız, hâlâ iyi birer insan olmanız mümkündür. Böylece çiftlerin biraz olsun başları omuzlarının üzerinden uzaklaşır, biraz daha ümitle bakarlar soruna.

Evlilik terapistlerine hak verin, kendinize de fırsat tanıyın: Doğrudur; iyi bir ilişkinin iyi bir insan olmaktan fazla şartları vardır. Evlendiğimiz gün, ilk çocuğumuz doğmuştur aslında; ilişkimiz. İlk günler heyecanla ve mutlulukla karşılarız onu; ondan sonra ne yapacağımızı düşünmeyiz bile. Sonra bakarız ki, ilişkimiz konuşmayı bilmiyormuş. Aylar sonra emeklemeye başladığını, paytak yürüdüğünü fark ederiz. Sonra biz onu çocuğumuz bilip besledikçe ayağa kalkar, yürümeye başlar. Fakat çoğu kez ilişkimizin ilk çocuğumuz olduğunu aklımıza bile getirmeyiz; onu doğduğu gün aç bırakırız, kendi kendine beslenebileceğini, tek başına yürüyüp ayağa kalkabileceğini düşünürüz. Duruma göre, ilk çocuğumuzu doğar doğmaz inkâr edip cami kapısına ya da karakol önüne bile terk edebiliriz. İlk çığlıklarını attığında, kolayca boşanır, boşanmasak bile onu gayrimeşru bir çocuk gibi istemeye istemeye büyütürüz. İki “iyi” insan olarak “kötü” bir ilişkinin uçlarına yerleştiririz kendimizi. İlişkimiz de ilk fırsatını bulduğunda evden kaçıverir.

GELİN, işin bir ucundan tutalım. Bugüne kadar hiçbir erkeğin tam anlamıyla cevap bulamadığı “Kadınlar ne ister?” bilmecesinden çözebildiklerimizi paylaşalım. Yüzükoyun yatan, ortalıkta aç sefil dolaşan ilişkimizi ayağa kaldıralım, eve çağıralım. Bunun yolu da fil olarak timsahın ne istediğini bulmamızdan geçiyor. İlişkinin öbür ucundaki kadına “iyi” davranalım. Buna göre, bu yazıyı, erkekseniz bir keşif merakıyla; kadınsanız bulmacanın hiç şüphesiz eksik kalacak kısımlarını tamamlamak üzere okuyun.

Kadınların en çok istediği şey sözdür. Her erkeğin iki dudağı arasında olan sözü ister kadınlar. Konuşulsun isterler kendileriyle. Konuşmaları dinlensin isterler. Buna göre, ilk yapacağınız iş televizyonu kapatmak olsun. Koltuklarınızı birbirinize çevirin. Yüz yüze bakın, göz göze gelin. Eşinizin gözünün içine baktığınızda tam da gözbebeğinin ortasında kendinizi göreceksiniz. Gözlerinin içine odaklandığınızda, sanki hep orada ağırlanıyormuş gibi hissedeceksiniz, eşinizin gözüne çoktan girdiğinizi fark edeceksiniz. Ancak bunun ona gözünüz gibi bakmaktan geçtiğini de gözlerinizle göreceksiniz.

Hazır göz göze gelmişken, eşinizin en son neler yaşadığını, yaşadıklarından ne hissettiğini anlamaya çalışın. Bu, kadınların en çok sevdiği empatinin ilk egzersizidir ve başarısızlığa uğrama ihtimaliniz neredeyse sıfırdır.

SIK SIK eşinize onunla birlikte olmaktan memnun olduğunuzu, onu takdir ettiğinizi ve yaptıklarına hayran olduğunuzu söyleyin. (Bu tavsiyelerin, basmakalıp şeyler olduğunu düşünenlerdenseniz, 24 saatinizi kesintisiz kucaktan hiç inmeyen bir bebekle geçirmeyi deneyin; kadınların ne kadar hayran olunası, takdir edilesi, memnun olunası işler yaptığını dehşetle fark edeceksiniz.)

Çok küçük ve sıradan işlerde bile, daracık zamanlarda bile, eşinizin ilgilerine ve tercihlerine önem gösterin. Mesela, yürüyüş yaparken ya da arabayla evinize dönerken birkaç yol alternatifiniz varsa, eşinize hangi yolu tercih ettiğini sormanız, onu mutlu edecek, onun kalbine giden yolu genişletecektir.

Kadınların ne istediğini erkeklerin hemen anlaması zordur; zaten bunun için bir ömür boyu vaktimiz vardır. Fakat erkeklerin de kadınlar tarafından anlaşılmadığı durumlar seyrek değildir. Görünen o ki, erkeğe de kadına da “ev ödevi” düşüyor.

http://www.haberaktuel.com/images/news/15755.jpg

MADDEYİ BİR ARADA TUTAN TUTKAL: KUVVET

MADDEYİ BİR ARADA TUTAN TUTKAL: KUVVET
 

YUNUS ÇENGEL

http://img46.imageshack.us/img46/5742/0366ja.jpg

EĞER EVREN sadece madde (veya enerji) olsaydı, büyük patlamadan (big bang) sonra irili ufaklı bir toz bulutu (veya bir radyasyon alanı) olarak kalacaktı. Atom gibi anlamlı yapıların oluşması, parçacıkların bir araya getirilmesiyle olur, ve bu da kuvvet gerektirir. Mesela proton içinde quarkları, ve atom çekirdeği içinde birbirini iten pozitif yüklü protonları, güçlü kuvvet bir arada tutar.

Kuvvet maddeye etki eder, maddeyle iletilir, ama madde değildir. Kuvvetin kendisi görülmez; varlığı madde üzerindeki etkisinden bilinir. Bu etkinin kuvvet taşıyıcı parçacıklarla sağlandığı düşünülür – elektromanyetik kuvvetin fotonlar ve yerçekimi kuvvetinin henüz gözlenmemiş graviton adı verilen parçacıklar tarafından iletilmesi gibi. Maddeye benzer olarak, tüm kuvvetlerin temel yapıtaşlarının aynı olduğu kanaati yaygındır, ama bu kuvvetlerin birliği teorisi “unified theory” henüz kanıtlanabilmiş değildir.

Öyle görülüyor ki kuvvet olmasaydı, evrende biz dahil herşey infilak edip parçacık bulutuna dönecekti. Sanki herbir atomda kuvvetten oluşan bir manevî kalıp, bir yuva, bir ruh vardır, ve parçacıklar kanunların yönlendirmesi ve sevketmesiyle bu yuvalarına koşup yerlerini almaktadırlar. Yani en basit bir proton bile bir madde-mânâ karışımıdır, ve madde-dışı unsur olan kuvvet kaldırıldığı zaman fiziksel yapı adeta yok olmaktadır – aynen bir binanın harcı çıkarıldığı zaman çöküp bir tuğla yığınına dönmesi gibi. Bazı parçacık fizikçilerinin görüşlerine göre her temel parçacığın bir “gölge” kuvvet taşıyıcı parçacığı, ve her kuvvet taşıyıcı parçacığın da bir “gölge” madde parçacığı vardır. “Supersimetri” denen kütle parçacığı ile kuvvet taşıyıcısı arasındaki bu ilişki üzerindeki çalışmalar CERN ve Fermilab laboratuvarlarında devam etmektedir.

Kuvvet taşıyıcısı bu tür parçacıklar henüz gözlenebilmiş değildir, ve gözlenmesi muhtemel de görülmüyor. Çünkü kuvvetin kaynağı madde değildir. Madde veya enerjinin temel yapıtaşında (mesela nötrinoda) kuvvet diye bir unsur gözlenmemiştir. Bilim gözlemlere dayanır. Kuvvetin kaynağının madde olduğu tezi olsa olsa bir önkabuldur, ve bu aşamada bilimsellikten yoksundur. Madde ve kuvvetin yapışık ikizler gibi her zaman beraber görülmeleri, objektifliklerini korumaları gereken biliminsanlarını bile kuvvetin kaynağının madde olduğu konusunda şartlandırmıştır, ve bu önyargı yeni bilimsel açılımlar önünde ciddî bir engel teşkil etmektedir. Kuvvet, maddeden bağımsızdır, ve başlıbaşına değişik bir boyuttur. Artık evrene tek katmanlı değil, iki katmanlı (hatta çok katmanlı) bakma zamanı gelmiştir. Özetlemek gerekirse,

Mevcut görüş (bir katmanlı): Varlık=Madde (enerji)

Yeni görüş (iki katmanlı): Varlık=Madde (enerji)+Kuvvet

Yani, elmasta karbon ile ışığı ayırd ettiğimiz gibi, madde ile kuvveti de ayırd etmeli, ve kuvveti evrende her maddeye tam nüfuz eden yaygın ama görülmez bir ışık olarak görmeliyiz. Bu yaklaşım, madde veya enerji ile ilgili bu güne kadar öğrendiğimiz hiçbir şeyi değiştirmemizi gerektirmez. Ama kuvvet ile ilgili içinde bulunduğumuz tüm çıkmazlara bir çıkış yolu açabilir – kuvvet taşıyıcı parçacıkların bir maddesi olması gerekmediği gibi.

Büyük patlamadan önce evrenin sonsuz yoğunlukta bir nokta olduğunu, ve varlığı gözlenemediği halde etkisinin tezahürüne bakarak ilmen evrende yaygın olarak karanlık maddenin var olduğunu kabulde zorlanmayan bilim dünyası, bu tür yaklaşımlara alışkanlıkların getirdiği önyargı ile değil, açık yüreklilikle ve objektif olarak bakmalıdır. Unutulmamalıdır ki bilim tarihinde en büyük açılımlar, en “uçuk” fikirlerden çıkmıştır. Bu kuvvetin kaynağının ne olduğu sorusu, büyük patlamadan evvelki sonsuz yoğunluklu noktanın kaynağının ne olduğu sorusu gibi, felsefe ve teolojiye havale edilebilir.

Proton konusunu kapatmadan evvel ilginç bir gözlemi de ifade etmek gerekir. Bilindiği gibi evrende bir kısmı tabii olarak bulunan bir kısmı da laboratuvarda füzyon ile üretilebilen 100’den fazla element vardır. Bu elementlerin temel farkı çekirdeklerindeki proton sayısıdır. Mesela hidrojen atomunda 1, karbonda 12, demirde 26, ve altında 79 proton vardır. Ama tüm protonlar birbirinin aynıdır – aynen pirinç taneleri gibi. Şimdi düşünelim: Eğer 12 pirinç tanesini birlikte sıkı sıkı bağlayınca 12’lik bir pirinç dizesi yerine bir mısır tanesi, 26 tanesini bağlayınca bir bakla, ve 79 tanesini bağlayınca bir fındık oluyorsa, bunda bir iş var demektir. Veya, 12 beyaz adam bir araya gelip kenetlenince dev bir zenci adama, ve ayrıldıkları zaman da tekrar 12 beyaz adama dönüyorlarsa... Daha da acaibi, iki mühendis kenetlenince bir tıp doktoruna, ve üç mühendis kentlenince bir avukata dönüyorlarsa... Herhalde “pes” deriz. Karbon, demir, ve altının karekterleri birbirinden çok farklıdır, ama belli ki bu karekterler protonların kendilerinden gelmiyor. Çünkü protonlarda ne karbon karekteri var, ne demir, ne de altın. Hatta öyle görülüyor ki karbon veya demiri altına çevirmek gayet mümkün – yapmamız gereken tek şey nükleer santrallarda uranyum atomunu parçaladığımız gibi karbon veya demir atomlarını parçalayıp açığa çıkan protonları 79’luk guruplar halinde biraraya getirmek.

Benzer şekilde, iki hidrojen atomu ile bir oksijen atomu bir araya konursa, bu bir gaz karışımı olur ve karışım hidrojen ve oksijenin özelliklerini taşır. Ama iki hidrejen ve bir oksijen kimyasal bir bağ ile birbirine bağlanırsa, özellikleri tamamen değişik olan “su” oluşur. Kimyasal bağları sağlayan kuvvette su veya başka bir bileşik madde karekteri olmadığına göre, bileşimlerin karekterleri nereden geliyor? Newton’un bir elmanın düşüşünü sorgulaması, fizikte bir çığır açtı. Burada ifade edilen soruların cevabının etkisi, herhalde daha az olmayacaktır. Biz evrenin tek boyutlu (madde) olduğunda ısrar edip duralım, ve iki boyutluluğa (madde ve kuvvet) “acaba mı” deyip mesafeli duralım. Ben öyle zannediyorum ki yüzyılların getirdiği şartlanma ve önyargıdan sıyrılmayı başarmış sorgulayıcı biliminsanları gözlemleyip göstereceklerdir ki evren bir veya iki değil, çok boyutludur. Ve bu boyutlardan sadece birisi içine çakılıp kaldığımız madde ile alakalıdır.

 

http://img46.imageshack.us/img46/5742/0366ja.jpg

Fragen und Antworten
Hikmet Isik
http://www.resimlerx.com/galeri/Duygusal_Resimler/duygusal.jpg

 

 


Warum Jugendliche oft verhaltensauffällig sind
- Muhammet Mert -

Bir Karıncadan Ders

Cemal Karabel

http://www.mngbilgisayar.com.tr/dotnetnuke/Portals/0/yaprak.JPG

BRENDA YAMAÇ tırmanışı yapmak isteyen genç bir kadındı. Birgün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına. Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini taktı , ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı.

Bir süre tırmandıktan sonra nefeslenebileceği bir oyuk buldu. Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip hızla Brenda’ nın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu.

Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı.Yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve artık bulanık görüyordu. Lensi onun için çok önemliydi, ve yukarı tırmanabilse dahi yakınlarda lens alabileceği hiç bir yer yoktu. Hiç hesapta olmayan bu iş Brenda’yı büsbütün üzmüştü. Ümitsizlik içerisindeki Brenda, yeni bir ümitlelensini bulmasına yardım etmesi için Allah'a dua etti.

Yukarıda arkadaşlarından birinin lensi gözünün kenarında bulacağını ümid ederek tırmanmaya devam etti. Yukarı vardığında bir arkadaşı gözünün her yerini incelediyse de lensi bulamadı. Brenda çaresizce yere oturup geri kalanların da tepeye varmasını bekledi.

Boy boy uzanan dağlara bakarken İncil' deki şu ayeti hatırladı "Allah yeryüzündeki herşeyi gören ve bilendir". Ve düşünmeye başladı "Allah'ım sen şu anda buradaki tüm dağları görüyorsun. Bu dağlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et."

Ve sonunda aşağı inme zamanı gelmişti. Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde yeni bir grup tırmanmak üzere oraya doğru geliyordu. Bir tanesi tırmnanmak üzere kayaya doğru yaklaştığında "Aranızda lens kaybeden var mı?" diye bağırdı.

Bu yeterince şaşırtıcıydı. Bir kız Brenda' nın lensini bulmuştu. Ama bu nasıl olmuştu?

Brenda’ nın sonradan öğrendiğine göre lensi bir karınca taşıyordu ve yavşça kayanın üzerinde haraket eden lens oradan geçen bir kızın dikkatini çekmişti.

........

Bu olay size Allah hakkında ne anlatıyor?

Yoksa O, en ufak şeyle bile ilgileniyor mu?

Karıncalar onun için önemli mi?

Tabi ki önemli... onları yaratan, yoktan var eden, ve yaşatan O.

Brenda babasının karikatürler çizdiğini anlatmıştı bana. Ve bu hikayeyi babasına anlattığında babası şöyle bir resim çizmişti. Bir karınca ağzıyla lens taşıyordu ve karıncanın üzerindeki baloncukta şöye yazıyordu.

"Rabbim, bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum, bunu yiyemem ve bu neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım."

Eğer Allah bir karıncayla dahi ilgileniyorsa, tabi ki bizlerle de ilgilenecekti. Sanırım Solomon haklıydı. Bir insan bir karıncadan ders alabilir: “Allah'a güvenin.”

Hepimiz genellikle başımız sıkıştığında ya da bir musibete uğradığımızda ya da bize zor gelen bir işi yapmak zorunda kaldığımızda:

"Allah' ım, benden bu yükü taşımamı neden istiyorsun. Ben bunda bir fayda göremiyorum ve bu benim için çok ağır.” diye serzenişte bulunuruz. Bu olayların bizim başımıza gelmesine bir anlam veremeyiz. Ama bizi yaratan Allah sonsuz hikmet ve ilim sahibidir ve bunları yapmasında elbette bir maksadı vardır. İtiraz yerine karıncanın yaptığını yapmak bu gibi durumlarda en doğru seçim olacaktır.

“Evet, nedenini bilmiyor ve anlayamıyorum ama sen bu yükü taşımamı istiyorsan senin için taşıyacağım.”

 http://www.mngbilgisayar.com.tr/dotnetnuke/Portals/0/yaprak.JPG

Uçurum

Uçurum

 

Uçurum

BİRGÜN JACK adında bir adam dik bir yamacın kenarından yürüyordu. Farketmeden kenara çok yaklaştığı bir sırada ayağı kaydı ve aşağı yuvarlanmaya başladı. Düşerken kayaların arasından sarkmış bir dalı yakalayıverdi. Korkmuş bir şekilde aşağı baktı, uçurum nerden baksan 1000 mt. derinliğinde vardı. O dalda sonsuza dek asılı duramazdı, yukarı çıkma şansı ise hiç yoktu.

Ve Jack yoldan geçen biri duyar ümidiyle bağırmaya başladı.

'İmdaat! İmdaaat! Yukarıda kimse var mıı? İmdaaat, yardım edin...' Saatlerce bağırmasına rağmen kimse onu duymamıştı.

Tam vazgeçmek üzereydi ki bir ses duydu.

'Jack! Beni duyuyor musun Jack?' {48}

'Evet, evet, duyuyorum. Burada, aşağıdayım.'

'Seni görebiliyorum Jack. İyi misin?' 'Evet, ama.. Sen kimsin, neredesin?'

'Ben senin Rabbinim Jack. Ben heryerdeyim.'

'Rabbim!? Yani Allah mı?'

'Evet Jack'

'Allah'ım lütfen yardım et. Sana söz veriyorum beni burdan kurtarırsan artık günah işlemeyeceğim. Çok iyi bir insan olacağım ve hayatımın sonuna kadar sana hizmet edeceğim.'

'Biraz yavaş ol Jack. Önce seni bir çıkaralım sonra bunları konuşuruz. Şimdi iyi dinle, sana yapmanı istediğim şeyi söyleyeceğim.'

'Allah'ım ne istersen yaparım sadece ne yapmam gerektiğini söyle.'

'Pekala Jack, dalı bırak gitsin.'

'Nasıl?'

'Bırak dalı gitsin dedim Jack. Güven bana. Bırak gitsin.

Uzun bir sessizlik oldu ve Jack tekrar seslendi.

'İmdaat! İmdaat! Yukarıda başka kimse yok muu?'

Kendinizi hiç Jack gibi hissettiniz mi? Her zaman Allah'ın bizden ne beklediğini bilmek isteriz, öğrendiğimizde ise üstesinden gelemeyiz. Genelde bu yol göze çok korkutucu, çok ağır gözükür. Ve biz başka yolları tercih ederiz. O bize 'Aramıza giren şeyleri bırak gitsin, ve hayatın pahasına bile olsa bana güven' dediğinde oldukça ürkütücü gelir. Ama O'na güvenip teslim olduğumuzda özgürlüğü ve gerçek emniyeti buluruz.

Ayakkabini cikar..

“Ayakkabını çıkar!”

Metin Karaba$oglu

http://www.die-praevention.de/spaziergaenge/deutschland/Bayern/gerolzhofen/img3.jpg

“ÖZE BAKMAK, şekilde kalmamak, şekle takılmamak gerekir.” İbadet nefse de, bedene de ağır geldiğinde üretilen en genelgeçer mazeret budur. Çağlar boyu, ibadetin bir emr-i ilâhî olarak karşılarında öylece durmasına mukabil, tenbeller ve tenperestler hep aynı gerekçeyi tekrarlayıp durmuşlardır.

Bu düşüncenin sahipleri, niye beş vakit namazın emredildiğini de anlamaz, namazın şartı olarak niye abdestin emredildiğini de. Aslolan kalbin temizliği ise, bedenin en fazla dışta kalan ve en çok kullanılan uzuvlarını kullanmanın hikmeti ne olabilir? Zaten kalbi temizse, zaten bir kötülük düşünmüyorsa ve zaten onu yaratan Rabbi biliyorsa, beş vakit kıbleye yönelip namaza durmanın anlamı nedir?

Uzatırsak, oruca, hacca, İslâm’ın sair emir ve yasaklarına, ve hele ki Peygamber aleyhissalâtu vesselamın sünnetine uzanan bir itiraz silsilesi çıkar karşımıza. ‘Öz’e yönelik vurguyla ‘şekl’e itiraz olunmakta; ‘iç’e dönük bir vurguyla ‘kabuk’a karşı durulmaktadır.

Bu itirazın bir ucu, iman ile İslâm arasında kurulan tek yönlü bir ilişkiye dayanır. Sadece imandan İslâm’a bir çizgi çizilir ve ‘iman’ını ‘İslâm’sızca ‘kâmil’ kılabilen temiz kalbli biri için İslâm’ın gerekmediği savunulur. Halbuki, en başta Kur’ân âyetlerinin bildirdiği üzere, iman ile İslâm arasında çift yönlü bir ilişki vardır. İman İslâm’ı gerektirdiği gibi, İslâm’ın emirlerine intisabı nisbetinde kişinin imanı terakki eder ve ziyadeleşir. İbadet sadece bir sonuç değil; imanın içinde marifetullah ve muhabbetullah mertebelerinde inkişafın ilk basamağı ve ön şartıdır. ‘İman’ özüne nisbetle ‘ibadet,’ meselâ namaz bir ‘şekil’ ve ‘kabuk’ mesabesinde görülüyorsa eğer, bilinmelidir ki, kabuksuz her öz çürür. Özü koruyan kabuk olduğu gibi, ibadet imanın muhafızıdır.

Bir İngilizce, bunu anlamak için, müthiş bir imkân sunuyor önümüze: spiritual. ‘Spirit’ ‘ruh’a karşılık geldiğine göre, ‘ruhanî’ ve ‘manevî’ anlamını içeren kelime yani... Bir açıdan, bu kelime, birbirini gerektiren iki farklı kavramı buluşturur: spirit + ritual. ‘Ritual,’ yani şekil ve kabuk, meselâ ibadetler, emirler ve yasaklar yoksa, ‘spirit’ de uçar gider. ‘Ritual’a elbette bir ‘ruh’ gerekir, ama ‘spirit’in de imanda mukim olabilmek ve imanın derecelerinde inkişaf edebilmek için ‘ritual’a ihtiyacı vardır. Bu ikisi, birbirinin olmazsa olmazıdır.

Tâ-hâ sûresinin tek bir âyeti, bu öz-kabuk, mânâ-biçim, spirit-ritual, iman-ibadet denkleminin bir kez daha teyidiyle çıkıyor Kur’ân muhataplarının karşısına. ‘Ben bir ateş gördüm’ diyerek ateşin olduğu vadiye yönelen Musa aleyhisselam ateşe yaklaşınca, “Ey Musa, şüphesiz Ben, senin Rabbinim” hitabının hemen akabinde ‘ilk emir’ olarak “Ayakkabını çıkar!” buyurulduğunu öğreniyoruz Tâ-hâ’nın 12. âyetinde. Gerekçesi de apaçık bildirilerek:

“Musa ateşe yaklaşınca: ‘Ey Musa!’ diye ona seslenildi. ‘Şüphesiz Ben, senin Rabbinim. Artık ayakkabılarını çıkar. Çünkü sen mukaddes bir vadi olan Tuva’dasın.’” (Tâ-hâ, 20:11-12)

Görüldüğü üzere, ‘şekl’e dair bir emirdir Musa aleyhisselamın âlemlerin Rabbinden ilk olarak duyduğu... Bu ilk emirden sonradır ki, âlemlerin Rabbi, “Ben seni peygamberlik için seçtim. Artık sen, vahyedilenlere kulak ver. Ben, Benden başka ilah olmayan bir Allah’ım. Artık yalnızca Bana kul ol ve Beni hatırlamak için namazı dosdoğru kıl...”

Ayakların altında uzanıp giden toprak, ve ayakta bir ayakkabı... Âlemlerin Rabbi, bir ateş gördüğü vadide Musa aleyhisselama ateşin içinden seslenip vahiy nuruyla onu aydınlatırken, en başta bulunduğu yerin ‘mukaddesiyet’ine hürmetin bir nişanesi olarak, ayakkabılarını çıkarmasını emretmiştir. Risalet vazifesini alan ve yed-i beyza ve asâ-yı Musa gibi iki büyük mucize kendisine ihsan olunan Allah resûlü Musa, en başta, bu mukaddese hürmetin bir nişanesi olarak “Ayakkabılarını çıkar!” emrine uyan Musa’dır. Hz. Musa, ubudiyet ve risaletin ilk ‘şekil şartı’nı peşinen yerine getirdiği içindir ki, kendisine ‘esas’ ve ‘öz’ tevdi edilmiştir!

Demek ki, ‘mukaddes’in bizi kuşatabilmesi için, ruhumuzu ve bedenimizi mukaddesin hizmetine sunabilmek gerekiyor. Nitekim, mukaddes vadi Tuva’da ayakkabısını çıkaranın eline yed-i beyza ve asâ-yı Musa gibi iki büyük mucize veriliyor.

İslâm’ın emir ve yasakları karşısında ‘şekle takılmamak’tan söz edenler geliyor bu gerçek karşısında aklıma. Keşke şekle takılmasalar da, şekil şartını yerine getirmekle özün de dünyalarına nüfuzu için bir kapı aralasalar...

http://www.die-praevention.de/spaziergaenge/deutschland/Bayern/gerolzhofen/img3.jpg

December 09

Nachdenkliches ^^

Keiner verdient deine Tränen, und wer sie verdient, wird dich sicher nicht zum Weinen bringen.

Wenn dich jemand nicht so liebt, wie du es wünschst, dann bedeutet das nicht, dass er dich nicht über alles liebt.

Ein wahrer Freund ist der, der dich an der Hand hält und dich am Herzen berührt.

Der schlimmste Weg zu fühlen, dass dir jemand fehlt, ist, wenn du an seiner Seite stehst und erkennen musst, dass er dir niemals gehören wird.

Höre niemals auf zu lächeln, auch wenn du traurig bist, denn es es könnte sich jemand in dein Lächeln verlieben.

Für die Welt bist du vielleicht ein Niemand, aber für Manche bist du die Welt.

Verliere deine Zeit nicht mit jemandem, der nicht zur dir steht.

Vielleicht sieht es dein Lebensweg vor, dass du viele schlechte Menschen kennen lernen musst, ehe du den wahren Freund triffst, damit du dann dankbar sein kannst, wenn du ihn getroffen hast.

Weine nicht, wenn etwas vorbei ist, sondern freu’ dich darüber, dass du es erleben konntest.

Es wird immer eine Person geben, die dich kritisiert, aber bewahre Vertrauen, vor allem jenen gegenüber, die dir ihr Vertrauen zweimal schenkten.

Werde ein besserer Mensch und sorge dafür, dich selbst zu erkennen, ehe du jemanden kennen lernst, von dem du erwartest, dass er dich richtig erkennt.

Irre nicht suchend herum, die schönsten Dinge ergeben sich dann, wenn du sie am wenigsten erwartest.

Und erinnere dich immer daran:
Alles was passiert, hat einen Grund!

 

http://www.ftd.de/asset/Image/2005/04/04/diamant.jpg

 

Um den Wert eines Jahres zu erfahren,
frage einen Studenten der im Schlußexamen durchgefallen ist.

Um den Wert eines Monats zu erfahren,
frage eine Mutter, die ein Kind zu früh auf die Welt gebracht hat.

Um den Wert einer Woche zu erfahren,
frage den Herausgeber einer Wochenzeitschrift.

Um den Wert einer Stunde zu erfahren,
frage die Verlobten, die darauf warten, sich zu sehen.

Um den Wert einer Minute zu erfahren,
frage jemanden, der seinen Zug, seinen Bus oder sein Flugzeug verpaßt hat.

Um den Wert einer Millisekunde zu erfahren,
frage jemanden, der bei den Olympischen Spielen eine Silbermedaille gewonnen hat.

Die Zeit wartet auf niemanden.

December 08

Manevi Beslenme Yolları

Manevi Beslenme Yolları

Manevî hayat akan bir su gibidir. Akan su ise hayattır. Dağların ve ormanların içinden doğan su, tazelik ve sağlık getirir; çünkü akmaktadır. Bunun tam aksine, bataklık durgundur ve hastalık üretir; üstelik kendisine akan suyu tutar ve onu da bozar. Öyleyse, tutup biriktirmeye çalışan biri olmak yerine, kendi dışına akmaya ve vermeye çalışan biri olmak gerekir. Eğer içimizdeki iyilik potansiyelini saklı tutar ve onun dışarıya akmasına izin vermezsek, manevî dünyamız çürümeye yüz tutar, duygularımız cılızlaşır. İşte bu nedenle iyi yanlarımıza çektiğimiz setleri paramparça etmeli ve güzel niyetlerimizin bir nehir gibi akmasına izin vermeliyiz. Çünkü, tazelik ve hayat akmaktadır.


Evet, günümüzün artan tüketiciliği, materyalist ve dünyevî atmosferi, bu akışın önünde set olmaya çalışıyor. Ama her set, önündeki suyu bir süre tutabilirse de, ilânihaye tutmaya muktedir değildir. Su, ya seti aşar ya da deler geçer. İşte, insanın manevî dünyası da böyledir. İçindeki iyilik potansiyelini dışarıya akıtmak isteyen bir manevî gücün karşısında hiçbir set duramaz ve tutunamaz. Buna insanı ‘dünya’ya çağıran ve onda boğmak isteyen her türlü set dahildir.

Ancak bunun için gündelik hayat içinde insanın manevî beslenme yollarının farkında olması ve bunları elden geldiğince yerine getirmesi gerekmektedir. Bunlar bir dizi meleke hâline getirilmiş düşünce, tutum ve tavır ile alışkanlık hâline getirilmiş davranışı içerir.

 

Size yapılan iyiliklerin farkına varın: İnsan unutkandır. Her an hayatımıza akıp durmakta olan iyilik ve lütufları unuturuz. Şefkatli Yaratıcımızın sonsuz iyiliklerini, başka insanların bizim için yaptığı iyilik ve yardımları unuturuz. Bu dalgınlığı aşmanın yollarından biri, son bir haftada ya da bir günde bize yapılan iyilikleri not etmek olabilir. Meselâ, bir gün aile üyelerinizin size yaptığı iyilikleri not edebilirsiniz. Başka bir gün, komşularınızın yaptığı iyilik ve yardımları; başka bir gün arkadaşlarınızın; başka bir gün ise bir düşmanınızın iyilik ve yardımlarını liste hâlinde yazabilirsiniz. Böylece bazı zamanlarda nefsinizin görmek istediğinin aksine, ne de çok iyilik ve lûtfa mazhar olduğunuzu görebilirsiniz.

Sözlerinizde insanların iyiliğini isteyen dualara yer verin: Dilinizi “Allah yardımcın olsun”, “Allah kalbini, seni ve tanıdıklarını huzurlu kılsın”, “Allah sana ve ailene merhamet etsin”, “Allah çocuğunuzu kendi istediğiniz şekilde yetiştirmenizi nasip etsin”, “Yeni işiniz hayırlı olsun” gibi dua sözlerine alıştırın ve bunları arkadaşlarınız, dostlarınız ve tanıdıklarınız için söyleyin. Sizi ve çevrenizdeki insanları manevî olarak yükseltecek, cesaretlendirecek ve olumlu bir bakış açısına yöneltecek duaları taze ve yeni sözlerle gönülden dillendirin. Dilinizi duaya alıştırmanız, ruhunuzun kuvvet ve enerjiyle dolmasını sağlar.

Toplu ibadetlere iştirak ederek ruhunuzu besleyin: Manevî yönünüzü güçlü kılmak için dua ve ibadet için harcadığınız zamanı artırmalısınız. Dua, namaz, tefekkür gibi ibadetleri mümkün olduğunca topluluk halinde yapmak, topluluğun ortak hareketinden doğan sinerjiden istifade etmenizi sağlar. Bu sinerji, Allah’ın cemaatle namaz emrini yerine getiren kulları için onlara lütfettiği bir ikramdır.

Allah’a tevekkül edin: Manevî gelişme ya da yükselme, zaman içinde inançta ve imanda belirli sıçramalar yaşamak anlamına gelir. Bu sıçramaları belli ölçüde başarmış bir kişinin, elde ettiği başarıları sadece kendi şahsî gayretine ve ilmine bağlaması düşünülemez. Öyleyse iman etmenin ve manevî yükselmenin göstergelerinden biri de, ortaya konan gayretten sonra sonucu Allah’ın yarattığını teslim etmek ve hırçın bir şekilde sebeplere saldırmamaktır. Manevî yükselme yaşamış bir kişi, elinden gelen her şeyi yapar ama bütün bunları yaparken Allah’a ve kadere imanı onu huzurlu ve sakin hareket etmeye yönlendirir. O Allah’a güvenir, başarı için ihtiyaç duyduğu sebeplerin etrafında toplanmasına Allah’ın yardım edeceğini bilir.

Minnettar bir insan olun: Her yeni günü Allah’ın bize gönderdiği bir hediye olarak görmeli ve güne O’na olan minnettarlığımızı ifade eden bir duayla başlamalıyız. O günün bize birtakım sıkıntılar getireceğini düşünüyorsak bile, güne bir şükür duasıyla başlamayı ihmal etmemeliyiz. Yine, gün içinde ne kadar zorlu olaylarla karşılaşırsak karşılaşalım, akşamın ilerleyen saatlerinde bir şükür ve hamd duası yapmalıyız.

Dostlarınızın manevî yolculuklarını paylaşın: Manevî olarak yükselmek ve gelişmek isteyen birisini bulduğunuz zaman onunla dostluk edin. Belli aralıklarla dinî ve manevî konuları müzakere etmek üzere bir araya gelin. Göreceksiniz ki, bu düzenli görüşmeler manevî yükselmeniz için güzel basamaklar olacaktır.

Hizmet edin: İçinde yaşadığınız topluma hizmet etmenin yollarını araştırın. Bunlar, özellikle karşılığında bir ödül almayacağınız hizmetler olsun. Sokakta gördüğünüz bir çöpü yerden almak, yaşlı birisini karşıdan karşıya geçirmek, otobüste ihtiyacı olan birine yer vermek ya da bir yayayı gideceği yere kadar arabanızla götürmek; veya geçiminizi temin ettiğiniz işte çok küçük bir yüzdeyi parasız yapmak gibi. Hem bu, emeğiniz karşılığında aldığınız ücretin de temiz olmasını sağlar.

Biraz yalnız kalın: Bir filozofa göre yalnızlık bizi kendimize karşı daha dayanıklı; başkalarına karşı da daha müşfik yapar. Her iki açıdan da karakterimizi geliştirir. Belli aralıklarla kalabalıktan ve hayatın gürültüsünden uzaklaşmak ruhumuza iyi gelir. Gün içinde birkaç dakika sadece kendimiz ve Allah ile beraber olmaya çalışmalıyız. Sessizlik zihnimizi hayatın getirdiği problemlerden uzaklaştırır ve Allah’ın yardımıyla sessizlikte düşüncelerimiz sıhhat bulur.

Namaz kılın ve oruç tutun: Namaz kılmak Allah ile olan bağımızı diri tutar, dinî duyarlılığımızı kalıcılaştırır. Oruç tutmak ise bir yandan her arzunun peşinden koşmak isteyen nefsimizi terbiye etmeyi, diğer yandan yoksul kişilerin hallerine yakınlaşmayı, onlara karşı empatik olabilmeyi mümkün kılar. Dolayısıyla özellikle Ramazan ayının çok verimli bir şekilde geçirilmesi manevî hayatımızı kuvvetlendirmek için kritik bir öneme sahiptir. Kuşkusuz oruç Ramazan ayı dışında da tutulabilir. Özellikle günümüz gündelik hayatının olumsuz görüntülerine maruz kalan genç bekarların, oruçtan elde edecekleri istifade muazzamdır. Gözlerini haramdan koruyabilecekleri için akıl ve ruhlarını dengede tutabilirler.

Üzüntünüzü ve sıkıntınızı Allah’a havale edin: Canınız bir şeye sıkıldığında ya da gündelik işlerinizde bir engellemeyle karşılaştığınızda gönlünüzün rahatlaması ve önünüzün açılması için Allah’a dua edin. O size bir kapı kapalı olsa bile, başka bir kapıyı açacaktır. Öyleyse büyük küçük demeden her sıkıntı ve üzüntünüzü Allah’a havale edin ve O’ndan yardım isteyin.

Etrafınıza sevgi yayın: Nereye giderseniz oraya sevginizi ve müspet bakışınızı da götürün. En önce kendi evinize… Gülen yüzünüz, nezaketiniz, gülümsemeniz ve sıcak selâmınızla insanları mutlu etmeye çalışın. Size gelen kişilerin yanınızdan ayrılırken kendilerini daha mutlu hissetmelerine vesile olun.

Kur’an-ı Kerim, tefsir ve hadis kitapları okuyup tefekkürünüzü genişletin: Kutsal kitabımız “yaş ve kuru her ne varsa içinde yer aldığı” bir kitaptır. Bize yol gösteren, bizi bilgilendiren, bize kim olduğumuzu bildiren, bizi uyaran boyutlarıyla ruhumuzu çepeçevre kuşatır. Dolayısıyla Kur’an-ı Kerim’i ve onu şerh etmek için yazılmış tefsirleri okumaya ve anlamaya zaman ayırmalı, bunu düzenli bir iş hâline getirmelisiniz. Ardından okuduklarınızı tefekkür etmelisiniz. Bu tefekkür sayesinde kalbiniz inşirah bulacak ve maddeten de vücudunuzu zinde hissedeceksiniz.

Bugünü size bol lütuflu kılması için Allah’a dua edin: Olgun ve kâmil bir mümin olabilmek ve bu yolculuğa heyecanla devam edebilmek için, Allah’ın size bunları lütfetmesi arzusunu dualarınıza taşıyın. Bunu günlük faaliyetinize henüz başlamamışken, sabahın ilk saatlerinde yapın. Bu maksatla kısa bir dua yapmayı alışkanlık hâline getirebilirsiniz: “Allahım, bugünü Senin lütfuna eriştiğim bir gün kıl.” Sonra gün içinde gözlerinizi ve kulaklarınızı dört açın. Karşılaştığınız sıradan biri, yaşadığınız basit bir olay, belki de sizin o gün elde edeceğiniz kazanımı içinde barındırıyor olabilir. Allah size olan lütfunu böyle küçük sürpriz ve ayrıntılarla gönderebilir.

Zamanınızın bir kısmını doğal ortamlarda geçirin: Dinin tabiatını hakkıyla bilenler, tabiatın dini anlamak için ne kadar önemli olduğunu bilirler. O yüzden zamanınız elverdiğince tabiatta vakit geçirmeye çalışın. Tabiattaki her şey; Allah’ın azametinin ve hüsnünün izlerini taşır. Ağaçlar, Allah’ın kudretini ve şefkatini anlatır. Gökyüzü, Allah’ın mühendisleri kıskandıracak işçiliğinden haber verir. Geceleri gökyüzünde ayın ve yıldızların saçtığı ışık, Allah’ın dünya evini karanlıkta bırakmadığını anlatır.

Tercih hakkınızı kullanın: Ne tür bir ortamda bulunuyor olursanız olun her zaman bir tercih hakkınız vardır. Hayal kırıklığı ve üzüntü yerine, neşe ve dinamizmi seçin. Nefret yerine, sevgiyi seçin. İntikam yerine, affetmeyi seçin. Olduğunuz yerde durmak yerine, gelişmeyi seçin. Unutmayın ki karşılaştığınız her olaya olabilecek en iyi seçenekle de karşılık verebilirsiniz, en kötü seçenekle de. Tercih sizin.

 

 

http://www.omerbaldik.com/2005/07/03/manevi-beslenme-yollari/

December 01

Çizginin Bittiği Yer -Gürbüz Azak-

Çizginin Bittiği Yer

Gürbüz Azak

 



HEPİMİZ aynı yöne koşuyoruz. Var gücümüzle. Yanımızda günahlarımız, sevaplarımız.

Çünkü hayat, hep aynı yöne doğru sürdürülen bir koşudur.

Koşu biter; biz biteriz, koşu biter...

• • •

Dünyaya ölmeye gelinir.

Yaşanmaya gelinseydi, koşunun sonu hep yeni yaşamalara çıkardı. Koştukça hayata yaklaşır, bitmeyen ömürleri tekrar tekrar yakalardık.

“Her fâni ölümü tadacaktır...”

Koşuların, hedeflerin, bitirişlerin son soluğunda ölümü tatmak var...

Geldik, gideceğiz... Çare yok. Giderken doğduğumuz günkü gibi saf, temiz ve haramsız olabiliyor muyuz? Kazanç budur. Zor olan, imkânsız görünen budur. Ve inanmak, imkânsızı başarabilme gücü, azmi ve kuvvetidir.

İnanmak, dolu dolu yaşamaktır.

• • •

Aylardan ne, günlerden hangisi, ayın kaçındayız?

Dün kimler göçtü, bugün kaç kişi uğurlandı, yarınlar kimleri çağırmada? Dünler, bugünler ve yarınlar, bizleri hem çağıran, hem uğurlayandır.

Dünler de bitiyor.

Dünler de koşmakta idi bizim gibi... Demek, “dünya zamanı” da ömürlü. Bugün, dünün bittiği çizgi. Bugün ancak yarının sınırına kadar yaşayacak...

Zaman bile sonsuz değil, mekân bile.

Ve insan, zaman ve mekân ile birlikte eskiyor, koşuyor, tükeniyor.

• • •

Zaman, mekân ve insanın benzerlikleri kaderlerinde. Üçü de bitişe hizâlı ve hızlı.

Güneş her sabah bir başka zemine doğuyor; bir gün daha yorulmuş olarak, yorulmuş bularak... Bütün büyümeler sona doğrudur. Kâinat bile büyümekte ve kaderine koşmakta.

Demek ki, yaratılmışların tamamı ölüme yönelik...

Bu ölümde, beraberlikler ve büyüklükler olmalı...

Şair ne kadar haklı.. “Ölüm bunca güzel olmasaydı, Efendimiz ölmezdi...”

• • •

Ölüm bunca güzel olmasaydı, güzeller ölmezdi...

Giden, gitmeyi hak edebilmeli.

Dünyaya yaşamaya gelmek; ölüm varsa, yalandır, yanlıştır...

Çiçekler ölüyor, kuşlar ve ağaçlarla birlikte... Ekinler ölüyor, yamaçlarla, dağlarla beraber... Gün gelecek, ân gelecek, ölüm bile ölecek... Zaman, mekân ve insan ile birlikte.

Ölüm, “ölecekler” tükenince ölecek.

Çünkü, kâinat çapında bir görev sona ermiş olacak.

En son, en başa kardeş olacak.

Sonsuz büyüklükte bir aynaya bakar gibi, en son, en başı; kendini görecek...

• • •

Ölüm “kötü son” değil. Sürpriz netice değil.

Ölüm, koştuğumuz ve ulaştığımız tazeliktir...

Ölümün bir adım ötesi yenilik.

Ölümde konaklamadan ölümsüzlüğe varılmaz.. Ölümde dinleniriz. Ömür boyu süren yorgunluklar orada üstümüzden atılır.

Yaradana ve İki Cihan Efendisi’ne (asm) yorgunluksuz kavuşuruz...

Yepyeni!... ?

Kâinatın Yaratılışı, Evrim ve İnsan

 

Kâinatın Yaratılışı, Evrim ve İnsan

Prof. Dr. Âdem Tatlı

KÂİNATTA, yani evrende milyarlarca galaksi var. Her bir galaksi milyarlarca yıldızı içerisinde barındırıyor. Bu ne muhteşem bir uzaydır ve ne harika bir düzenlemedir! Evrenin her yerinde esrarlı ve şuurlu bir tanzim ve büyüleyici bir güzellik var. Gözümüzü semadan yere indirdiğimiz zaman, son derece harika güzellikler ve sırlarla örülmüş ve örtülmüş bitkiler ve hayvanlar gibi esrarengiz varlıkların etrafımızı kapladığını görüyoruz.

Ünlü uzay bilgini Prof. Stephen Hawking gibi çevremize bakarak şöyle diyoruz:

“Kendimizi acayip bir dünyada bulduk. Uzay niye bu kadar esrarlıdır? Evren nereden ortaya çıktı ve biz nereden geldik? Bu evren içinde bizim yerimiz nedir?”…

Dünya üzerinde milyonlarca canlı türü yaşamakta. Hepsi de son derece mükemmel sistemlere sahip bulunan bu canlılar nasıl ortaya çıktı? Bu ve benzeri sorular insanlık tarihi boyunca hep sorulmuş ve bunlara cevaplar aranmıştır. Özellikle konunun içerisinde insanın kendisinin bulunuyor olması, sadece ilim adamlarını değil, geçmişini anlama konusunda herkesi alâkadar eder hâle gelmiştir.

Çevremizdeki bu ağaçlar, böcekler, çiçekler ve hayvanlar ve hatta insanlar, hep aynı şekilde mi kalmaktadır, yoksa devamlı bir değişiklik içerisinde midir? Değişiklik varsa, bu değişikliği kim yapmaktadır?

Çevremize küçük bir dikkat, bu sorunun cevabını kolayca bulmamızı sağlayacaktır. Dünyaya gelenlerin büyümesi, farklılaşması, büyüyenlerin yaşlanması, yaşlıların dünyadan gitmesi, etrafımızdaki hiçbir şeyin kararında kalmadığını ve her an değişime tâbi tutulduğunu göstermektedir. Elma çekirdeğinin açılarak filizlikten fidanlığa, fidanlıktan ağaç ve hatta meyveli ağaç safhasına ulaşması neyin ifadesidir? Bir yumurtanın civcive dönüşmesi, onun piliç ve horoz kademelerine geçişi, insanın da yumurta safhasından bebeklik, çocukluk, gençlik ve olgunluk devreleri, hep bu değişikliğin ürünü değil midir? Her birimizin içinden yaşayarak geçip geldiğimiz bu safhaları unutmamız mümkün mü? Dünya da birden bire bu şekli almış değil!

Bu mânâda kâinatın tamamında her an ve devamlı, ama gayet yavaş işleyen bir değişiklik söz konusudur. Buna biz tedrici tekâmül de diyebiliriz. Yani, yavaş yavaş değişme. Bu manadaki değişiklik teori değil, bir kanundur. Yani kâinat, tedrici tekâmül kanununa tâbidir.

Şimdi baştaki soruya dönersek, evrim var mıdır, yok mudur? Ne diyeceğiz?

Bu, bizim evrimden neyi kastettiğimize bağlıdır. Evrime çok farklı mefhum ve manalar yükleniyor ve dolayısıyla bu kelimeden herkesin anladığı mana farklı oluyor.

Genellikle evrim; değişme, başkalaşma, farklılaşma ve bir canlıdan bir başka canlının tesadüfen meydana gelmesi manalarında kullanılıyor. Eğer evrimden tekamülü veya embriyodan itibaren bir canlının geçirdiği safhaları ifade eden ontojeni manasını kastediyorsak, bu manadaki değişiklik teori değil, bir kanundur. Ya da, elementlerin bir halden bir başka hâle geçmesini ifade eden değişiklik, yani bir molekülün atomlarına ayrılması ve yeni bileşikler vermek üzere birleşmesiyle meydana gelen farklılaşmalar kastediliyorsa, bu manadaki değişiklik de teori değil, bir kanundur.

Yok, eğer evrim felsefesini savunanların ifade ettiği gibi, evrimden; bir türden bir başka türün, bir canlıdan bir başka canlının tesadüfen meydana gelmesi kastediliyorsa, o mânâda bir evrim kâinatta mevcut değildir.

Yeryüzünün

canlılarla şenlendirilmesi

Dünya birden bire bu şekli almamış. Güneşten ayrıldıktan sonra belli devreleri geçirmiş. Önce soğuyarak kabuk bağlamış. Sonra atmosfer yapılmış ve onun içerisine hava yerleştirilmiş. Denizlerde ve yerin altında sular biriktirilmiş. Yerküre üstünde canlı varlıkların barınabileceği bir hâle ulaşınca yer yüzüne, kademe kademe canlılar gönderilmiş. Önce bitkiler âleminden, daha kanaatkâr ve güç şartlarda hayatiyetlerini devam ettirme özelliğine sahip olan yosunlar kendilerine yer edinmiş. Daha sonra yüksek yapılı bitkiler boyunlarını, gayp âleminden yeryüzüne uzatmışlar ve zemini rengarenk çiçekler ve yemyeşil çimenlerle bezetmişler. Arkadan çimeni ve çayırı, suyu ve havası hazırlanmış olan yeryüzüne, koyunlar, keçiler, arılar ve sinekler gönderilmiş.

Ya aksi olsa idi! Yani, çimenden önce koyun, çiçekten önce arı gönderilseydi, o zavalılıların hâli nice olurdu. Hele suları, ya da teneffüs edecekleri havaları bulunmasa idi. Demek ki, kâinatın sahibi, herkesin yeryüzü sofrasını tamam ettikten sonra, onları hazır mekânlara davet etmiş.

Yeryüzü bu halde iken, yani koyunlar meleşir, kediler oynaşır, kuşlar cıvıldaşırken meyve ağaçları da ormanların arasında, gayet leziz, tatlı ve hoş kokulu meyvelerini elleriyle uzatıp, yer yüzü sultanının gelip almasını bekler bir halde iken, Hz. Âdem babamız ve Hz. Havva validemiz yer yüzüne teşrif ediyorlar.

Artık yer yüzünde umumi bir şenlik başlamıştı. Kuşların ötüşü, arıların uçuşu, kuzuların meleyişi değişiyordu. Rüzgâr daha bir nazlı nazlı esiyor, bulutlar yağmur vermek için emir bekliyordu. Güneşin ışığı daha aydınlık, ısısı daha ısındırıcı, suların çağlayışı daha canlıydı. Çünkü, bütün varlıkların süsü, yeryüzünün halifesi, varlıkların efendisi gelmişti. O’nun gelişiyle yeryüzü şenlenmiş, gariplikten kurtulmuştu.

Önceleri melâikeler yeryüzünde atın varlığına, devenin bulunmasına bir mânâ veremiyorlardı. Yer altında demirin, altının ve petrolün istif edilip yerleştirilmesini bir türlü anlayamamışlardı. Çünkü ne devenin ve ne de atın bunlara ihiyacı yoktu. Hele kömürün ne işe yarayacağını bir türlü açıklayamıyorlardı.

Yeryüzüne teşrif eden bu insan, diğer canlılara benzemiyordu. Bütün varlıkların üzerinde bir kumandan gibiydi. Bütün yer yüzünün idaresi ve kontrolü ona verilmişti. Artık, yeryüzündeki varlıklar adına söz söyleme yetkisi ona aitti. Böylece, melâikelerin önceleri yaratılışlarına bir anlam veremedikleri her bir canlının yaratılışının sebebi yavaş yavaş anlaşılmaya başlamıştı.

Dünyaya gönderilen bu insanın hiçbir ihtiyacı unutulmamıştı. Bu şerefli misâfirin ayağının altına bütün yeryüzü serilmiş, denizler emrine verilmiş, bitki ve hayvanlar sofrasına konmuş, gökyüzü de üstüne açılmıştı.

Bütün varlık âlemlerinin hayranlıkla takip ettiği bu misâfirin öyle engin duygu ve düşünceleri, öyle geniş hayal ve tasavvurları vardı ki, bu dünya ona az geliyordu. Belli ki bu değerli misâfir, başka bir âlem için yaratılmış, sonsuzluğu isteyen ve arayan duygu ve düşünceleri, ebedî bir âlemin varlığından haber veriyordu. Zaten buraya da o âlemden gelmemiş miydi? Burada misâfirliği bitince yoluna devam edecekti.

November 28

Kalbimizden geçenlerden sorumlu muyuz? -Niyazi Beki-

http://img2.blogcu.com/images/t/u/m/tumguzelresimler/bulut_kalp.jpg

Kalbimizden geçenlerden sorumlu muyuz?

Niyazi Beki

İNSANIN içinde boy gösteren farklı duygu ve düşüncelerin farklı kaynakları vardır. İnsanın hoşuna giden, inancını pekiştiren, güzel ahlak sinyali veren duyguların yanında; insanın hoşuna gitmeyen, inancına ters düşen, ahlakî çöküşün görüntüsünü veren düşünceler de söz konusudur.

İsteğimizin dışında gelip başımıza musallat olan bu kötü duygu ve düşüncelerden ötürü de hesap verecek miyiz?

“İster içinizdekini açığa vurun, ister gizli tutun, Allah onunla sizi hesaba çeker” (Bakara, 2/284) mealindeki ayetin zahiri anlamına baktığımız zaman bu anlaşılmaktadır.

Bu ayetin manası üzerinde duran alimlerin farklı açıklamaları söz konusudur. Hepsini vermek yerine tercih ettiklerimizi esas alarak konuyu birkaç madde halinde özetlemeye çalışacağız:

İnsanın içine doğan duygular iki çeşittir. Bir kısmı, insanın iradesi dışında kalbe gelen hayaller, hatıralar ve tasavvurlardır. İnsanın bu tür hatıralardan (kalbe doğan düşüncelerden) ötürü sorguya çekilmeyeceği konusunda herhangi bir ihtilaf söz konusu değildir. Çünkü, bu tür tasavvurlar insanın iradesinin dışında meydana gelmektedir.

“Şüphesiz ki Allah,—eyleme dönüştürmedikleri ve seslendirmedikleri sürece—içlerine doğan kötü düşüncelerden ötürü ümmetimi sorgulamaktan muaf tutmuştur” (Buharî, Eyman,1; Müslim, İman,202) mealindeki hadiste söz konusu olan tolerans bu tür düşünceler için geçerlidir.

İçe doğan düşüncelerin diğer bir kısmı ise, insanın iradesine bağlı olarak gelen ve sahibi tarafından azimle pekiştirilen düşüncelerdir. Bunlar da kendi aralarında iki çeşittir:

1- Eyleme dönüştürülemeyeler: Bunlar, küfür, haset, kibir gibi düşüncelerdir. İnsanoğlu bu gibi düşüncelerinden ötürü mutlaka hesaba çekilecektir. Çünkü, kişi bunları azim ve iradesiyle gönlüne koyduğu gibi, aynı şekilde gönlünden çıkarabilir de.

2- Eyleme dönüştürülebilenler: İnsan bunları eyleme dönüştürdüğü zaman mutlaka hesaba çekilir. Sözgelimi, bir insan hırsızlık yapmaya azmettikten sonra, gidip hırsızlık ederse, hem kötü niyetinden, hem de hırsızlık fiilinden dolayı sorguya çekilecektir.

Eğer kişi, hırsızlık yapmaya azmettikten sonra, kendi özgür iradesiyle o teşebbüsten vazgeçtiği takdirde ise, bu dönüşün bir mükâfatı olarak kötü niyetinden dolayı hesaba çekilmeyecektir.

“Kim bir kötülük yapmaya karar verip de sonra bu kararından vazgeçerse, kendisine bir iyilik yazılır” mealindeki hadiste bu hususa işaret edilmiştir (Krş. İbn Aşur, ilgili ayetin tefsiri).

Abdullah b. Ömer (Buharî, Tefsir,55) ve Ebu Hureyre (Müslim, İman,199), “Allah hiç kimseye kaldıramayacağı yükü yüklemez” (Bakara, 2/285) mealindeki ayetle, bu ayetin hükmü nesih edildiğini—ortadan kaldırıldığını—söylemişlerdir. Aynı görüş Abdullah b. Abbas’tan da rivayet edilmiştir (Bkz. Zemahşerî, ilgili ayetin tefsiri).

İman ve vesvese ilişkisi

EBU HUREYRE anlatıyor: Sahabelerden bazı kimseler, Hz. Peygamber (a.s.m)’e geldiler ve: “Birimizin dillendirip seslendirmeye cesaret edemeyeceği kadar büyük (suç olarak) gördüğü bazı şeyler içimizden geçmektedir” diyerek şikâyette bulundular. Hz. Peygamber (a.s.m), “Gerçekten böyle bir şey görüyor musunuz?” diye sordu. Onlar “Evet” deyince, “İşte bu açıkça imanın bir yansımasıdır” diye buyurdu (Müslim, İman, 209).

Burada “imanın bir yansıması” olarak ifade edilen şey, kötü düşüncelere karşı verilen iç mücadeledir, duyulan üzüntüdür. Kalbin bu menfi duygulara karşı sergilediği müspet tavır, onun iman potansiyeline sahip olduğunun göstergesidir.

ZEMAHŞERÎ de Bakara 284. ayetinde geçen duygu ve düşüncelerin durumuna dikkat çekmiş ve özetle şu görüşlere yer vermiştir: İnsanın içine doğan vesvese ve “hadisu’n-nefs” denilen nefsin kendi içindeki tasavvur ve tehayülleri, sorgulamaya tabi değildir. Çünkü onları tamamen ortadan kaldırmak insan gücünün dışında bir şeydir. Ayette, sahibinin hesaba çekileceği bildirilen husus, kişi tarafından gerçekten itikat edilen ve eyleme dönüştürülmeye azmedilen duygu ve düşüncelerdir (Zemahşerî, ilgili ayetin tefsiri).

Bu konuyu en güzel açıklayanlardan biri de Bediüzzaman Said Nursi’dir. İnsanın, iradesi dışında kalbine gelen kötü duygu ve düşüncelerden sorumlu olmadığını belirten Nursi’nin değerlendirmesini şöyle özetlemek mümkündür:

1- İnsanın kalbine gelen kötü duygu ve düşünceler, insan kalbinin ürünü değil, şeytan tarafından telkin edilen vesveselerdir. Bunun en açık delili, kalbin bu duygulardan ötürü duyduğu rahatsızlıktır. Şayet kendi ürünü olsaydı, kalp üzülmez ve rahatsızlık duymazdı.

2- Mantık’ta, tasdik ile tasavvur farklı şeylerdir. Tasdik bir hükümdür, iradeye bağlı bir kabuldür. Tasavvur ise, bir hüküm, bir onay, bir kabullenme değildir. Bu sebeple, sonuçları itibariyle, müspet veya menfi bir etkiye sahip değildir. Sözgelimi—samimi olarak niyet etmeksizin—namaz kılmayı, oruç tutmayı, zekât vermeyi, hacca gitmeyi zihninde tasavvur eden bir insan, bu tasavvurundan ötürü bir sevap kazanmadığı gibi, bu ibadetlerin tersini aynı şekilde tasavvur etmekte de bir günah yoktur. Bunun gibi, küfrü tahayyül etmek, dalaleti tasavvur etmek de küfür ve dalalet değildir.

3- Şeytanın en büyük bir hilesi şudur: İnsana zatî bir ihtimali, zihnî (aklî) bir ihtimal olarak göstermesidir. Halbuki, zatî bir ihtimalin, kesin olarak bilinen ilmî bir gerçek karşısında hiçbir değeri yoktur. Sözgelimi, zatî imkân (ihtimal) yönüyle, Marmara denizinin şu anda yere batıp yok olması mümkündür, ihtimal dahilindedir. Fakat bu ihtimal, şu anda onun yerinde durduğuna dair kesin bilgimiz karşısında hiçbir kıymet-i harbiyesi yoktur. Çünkü, bir emareden, bir delilden kaynaklanmayan zatî bir ihtimal, aklî (zihnî) bir ihtimal olmaz ki, şüpheye, tereddüde sebep olsun.

4- Yine kalbin yakınında, insana güzel şeyleri telkin eden ilham eden kuvve-i melekiye olduğu gibi, kötü şeyleri telkin eden lümme-i şeytaniye de vardır. Şeytanın bu lümmesinden çıkan ve şeytan tarafından imal edilen, kutsal varlıklar hakkındaki bazı çirkin tasavvurlar, ister istemez kalbin ekranına da yansımaktadır. Şeytan, bu çirkin sözlerin kişinin kendi kalbinden çıktığını telkin ederek onu vartaya düşürmeye çalışır. Halbuki, onun bu düşünceden ötürü korkması ve titremesi ve ondan hoşnut olmaması, o çirkin sözlerin, tasavvurların kendi kalbinden çıkmadığının delilidir (bu konuda geniş bilgi için bk. B. Said Nursi, Lemalar/13. Lema).

Bütün bu açıklamalardan da anlaşıldığı üzere, insanın iradesinin dışında içine doğan, veya iradesiyle de olsa sadece bir tasavvur, bir tahayyül olarak ortaya çıkan duygu ve dürtülerden ötürü insan için bir sorumluluk söz konusu değildir. Sorumluluk hattı, niyet, azim ve tasdik santralına bağlı olarak çalışır

 

http://img2.blogcu.com/images/t/u/m/tumguzelresimler/bulut_kalp.jpg

November 26

Peygamber Efendimizden tavsiyeler...

İnsanların en hayırlısı, onlara faydalı olandır. Kanaatkâr olursan insanların en zengini olursun. İşte Peygamber Efendimiz’den en önemli altın tavsiyeler...

Önce kendine ve insanlara merhamet et ki, Allah da sana merhamet etsin.

İşte Peygamber Efendimiz’den altın tavsiyeler:

Bir gün, bir adam Peygamber Efendimiz’in yanına gelerek, "Size dünya ve ahiretle alakalı soracak sorularım var." der. Bunun üzerine Peygamberimiz o kimseye, "Ne istiyorsan sor." buyururlar. Ardından o kişi ile Peygamber Efendimiz arasında bizim de pek çok dersler çıkarabileceğimiz şu diyalog yaşanır:

İnsanların en zengini olmak istiyorum. Kanaatkâr olursan insanların en zengini olursun.

İnsanların en hayırlısı olmak istiyorum. İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır. Sen de insanlara faydalı ol.

İnsanların en adaletlisi olmak istiyorum. Kendin için istediğini insanlar için de istersen insanların en adili olursun.

İnsanlar içinde Allah’a en yakın, O’nun en has kullarından olmak istiyorum. Allah’ı çok zikredip anar ve hatırlarsan o zaman Allah’ın en has kulu olursun.

Muhsinlerden, iyilik edenlerden olmak istiyorum. Allah’a, O’nu görüyor gibi ibadet et, her ne kadar sen O’nu görmesen de O seni görüyor.

İmanımı kemale erdirmek istiyorum. Güzel ahlaklı olursan imanın kemale erer.

Kıyamet günü nur içinde haşrolmak istiyorum. Hiç kimseye zulmetme, kıyamet günü nur içinde haşrolursun.


Önce kendine ve insanlara merhamet et ki; Allah da sana merhamet etsin.

Günahlarımın azalmasını istiyorum. İstiğfar ederek günahlarının bağışlanması için Allah’a yalvarırsan günahların azalır.

İnsanların en kerimi olmak istiyorum. Allah’a kullarını şikayet etmezsen insanların kerimi olursun.

Rızkımın bol olmasını istiyorum. Temizliğe devam edersen rızkın bol olur.

Allah ve Resulü tarafından sevilmek istiyorum. O zaman Allah ve Resulü’nün sevdiklerini sev, sevmediklerini de sevme.

Allah’ın bana kızmasından kendimi korumak istiyorum. Kimseye kızmazsan Allah’ın gazabından ve kızmasından kurtulursun.

3 Duamın kabul edilmesini istiyorum. Haramlardan sakınırsan duaların kabul olur.


Allah’ın beni başkalarının yanında rezil etmemesini istiyorum. Namusunu koruyup iffetli ol ki; insanlar yanında rezil olmayasın.

Allah’ın ayıplarımı, kusurlarımı örtmesini istiyorum. Kardeşlerinin ayıplarını örtersen Allah da senin ayıplarını örter.

Benim günahlarımı ne siler? Gözyaşların, hudûun (saygıyla Allah’a kulluğun) ve hastalıklar.

Allah yanında hangi iyilik daha faziletlidir? Güzel ahlak, tevazu, belalara sabır ve kazaya rıza.

Allah yanında en büyük günah hangisidir? Kötü ahlak ve Allah’ın emirlerine karşı gösterilen cimrilik.

Rahman Allah’ın rahmetini ne coşturur? Gizliden gizliye sadaka vermek ve sıla-i rahim (akrabaları ziyaret ve görüp gözetmek).
Oruç. (Ali el-Müttaki, Kenzu’l-Ummal, 16/127-129)

November 25

3 Kader Sorusu

3 Kader Sorusu



"Madem önceden biliyor ne yapacağımızı, o zaman ne yaparsak yapalım O'nun bildiğini yapıyoruz. Boş yere uğraşıp duruyoruz. Kaderin mahkûmuyuz."

Hemen kalk yerinden bir takvim yaprağına bak. Orada senin de önceden bildiğin şeyler yazılı. Güneşin, meselâ üç ay sonra, oturduğun şehirde hangi dakikada doğacağını ve batacağını yazmış olmalılar. Artık sen de önceden biliyorsun. Acaba güneş, sen öyle bildiğin için mi o dakikada doğuyor? Yoksa güneş o dakikada doğacağı için mi sen öyle biliyorsun? Gördüğün gibi, bilmek olmayı belirlemez, olmak bilmeyi belirler. Bir iş olmuşsa/olacaksa, öyle bilinir. Bir iş nasıl bilinirse, öyle olmaz. Öyle bilindi diye öyle olmaz. Öyle bilinecek diye öyle de olmaz. Allah'ın da önceden bilmesi, ne edeceğimizi belirliyor değil. Bizi böyle ettiğimiz için, O önceden öyle biliyor. Yoksa, O'nun da sonradan bilmesini mi arzu ederdin? Zamanı yoktan var eden, sence zamana mahkûm mu olsun? O da mı "az sonra"ları beklesin?

***

"Hayır ve şerri Allah'tan biliyoruz. Üstelik, böyle iman etmemiz isteniyor. Şer Allah'tan ise ben var olan bir şerri tercih ettim diye, bir kötülüğü seçtim diye bana niye günah yazılıyor, niye hesap soruluyor?"

Sanıyorum, en son girdiğin test sınavını unuttun. Sınav kâğıdında, her sorunun altında bir doğru cevap, dört yanlış cevap yazılıydı. Yani, elinde tuttuğun kitapçıkta "yanlış"lar "doğru"ların dört katı fazlaydı. Hiç sınav kitapçığını/kâğıdını hazırlayanlara, "Niye bu kadar yanlış yazdınız?"diye itiraz etmek aklına geldi mi? Onların "yanlış"ları yazmaları sence "yanlış" mıydı? Elbette ki hayır! Onların yanlışları yazmaları senin doğruyu seçme yeteneğini görmeleri içindi. Onların yanlış yazmaları yanlış değil, senin yanlışı seçmen yanlıştır. Bunun gibi, dünyada doğrular da var, yanlışlar da... Yanlış olanın önünde seçenek olarak durması yanlış değil. Senin onu seçenek olarak seçmen yanlış! Bu kuralı büyüklerimiz, "halk-ı şer, şer değil, kesb-i şer şerdir!" diye yazmışlar. Anlayacağın: Allah'ın kötülüğü var etmiş olması kötülük değil, senin kötülüğü seçmen kötülüktür.

***

"Kader belirlenmiş, bize yapacak bir şey kalmamış.. Madem ki, Allah cennetlik mi cehennemlik mi olacağımızı baştan biliyor. Bizi niye yoruyor, en başından koysaydı ya cennetine ya da cehennemine?"

Dünyada ne edeceğimizi biliyor Allah: Doğru. Önceden biliyor: Bu da doğru. Peki ya O'nun önceden bildikleri sonradan olmazsa, O neyi bilmiş olacak! Sonradan olacaklar olacak ki, önceden bilmesi doğru olsun... Farz edelim ki, "biliyorum nasılsa" diye hiçbirimizi dünyaya göndermeden cennete/cehenneme koyuverseydi. Dünya hiç olmasaydı. Hayat hiç kimse tarafından yaşanmasaydı. O zaman O'nun da bildiği şimdiki yaşadıklarımız değil, "biliyorum nasılsa" diye başından cennete/cehenneme koyulduğumuz olacaktı. Sonradan bilmek için bir şeylerin önceden olması gerektiği gibi, önceden bilmek içinde bir şeylerin sonradan olması gerekir. Şimdi olan bitenin hepsi O'nun önceden bildikleri ama bizim olduktan sonra bildiklerimizdir. "Ben kaderin mahkûmuyum" derken, acaba, O çok önceden öyle biliyordu diye O'nun bildiğine göre mi davranıyorsun? Bunu yapabilmen için, O'nun önceden bildiğini önceden bilmek gibi bir yeteneğin olmalı. Bir eylemi yaparken, önceden yazılmış bir şey okuyarak yapmadığına göre, senin eylemlerini kaderin değil, sen kaderinde ne yazıldığını/yazılacağını belirliyorsun. Ne yapıyorsan, o yazılıyor kaderine. Şimdi yaptığını sonradan öğreniyorsun. İşte kaderin de o sonradan bildiğine göre yazılıyor. Sonradan bildiğine göre önceden davranabiliyor olsaydın, örneğin bir sınavı hemencecik kazanabilirdin, diplomanı fakülteye girer girmez de alırdın! Çok kolay: "Kaderimde diploma alacağım yazılmış, öyleyse yan gelip yatsam da, diplomamı alacağım" deyip de yan gelip yattığında, sadece yan gelip yatmış olursun. Böylece kaderinin de "yan gelip yattığı için diplomayı alamadı" şeklinde yazıldığını çok sonra fark edersin!

Senai Demirci

War Aisha eine sechjährige Braut? Aufdeckung einer alten Sage

 

 

Datum: 29.01.2008 22:47 (last update: 29.01.2008 22:51)

Ein Artikel von Dr. T.O. Shanava, Arzt aus Michigan (USA).

 

 Dieser Artikel wurde zuerst in «The Minaret» im März 1999 veröffentlicht.

Übersetzt aus dem Englischen von Halima Krausen.



Ein Christlicher Freund fragte mich einmal: "Würdest du deine siebenjährige Tochter mit einem fünftzigjährigen Mann verheiraten?" Ich schwieg. Er fuhr fort: "Wenn nicht, wie kannst du dann mit der Verheiratung einer unschuldigen Siebenjährigen, Aisah, mit eurem Propheten einverstanden sein?" Ich sagte zu ihm: "Ich habe jetzt keine Antwort auf deine Frage." Mein Freund lächelte und ließ mich mit einem Stachel im Herzen meines Glaubens zurück. Die meisten Muslime antworten, dass solche Ehen in jenen Tagen akzeptiert waren. Sonst hätten die Leute gegen die Heirat des Propheten mit Aisha Einwände gehabt.

Eine solche Erklärung wäre allerdings nur für diejenigen annehmbar, die naiv genug sind, es zu glauben. Aber unglücklicherweise war ich mit der Antwort nicht zufrieden.

Der Prophet war ein beispielhafter Mensch. Alle seine Handlungen waren äußerst tugendhaft, so dass wir Muslime sie nachahmen können. Die meisten Leute in unserem Islamischen Zentrum, ich selbst einschließlich, würden jedoch nicht daran denken, unsere siebenjährigen Töchter mit einem zweiundfünfzigjährigen Mann anzutrauen. Wenn ein Vater oder eine Mutter einer solchen Eheschließung zustimmen würde, dann würden die meisten, wenn nicht alle, auf den Vater und den alten Ehemann hinabblicken.

1923 wurden Standesbeamte in Ägypten angewiesen, Eheschließungen nicht durchzuführen und keine Heiratsurkunde auszustellen, wenn die Braut jünger war als sechzehn und der Bräutigam jünger war als achtzehn Jahre. Acht Jahre später bestätigte das Gesetz für die Organisation und das Verfahren der Shariah-Gerichte von 1931 diese Regelung, indem Anträge auf Eheschließung nicht angehört wurden, wenn es um eine Braut ging, die jünger als sechzehn, oder ein Bräutigam, der jünger als achtzehn Jahre war. (Women in Muslim Family Law, John Esposito, 1982). Das zeigt, dass selbst in einem mehrheitlich muslimischen Land wie Ägypten Kinderehen unakzeptabel sind.

Ich glaubte also, ohne gesichertes Beweismaterial außer meiner Verehrung für meinen Propheten, dass die Geschichten von der Heirat der siebenjährigen Aisha mit dem fünfzigjährigen Propheten nur eine Sage waren. Allerdings erwiesen meine langen Bemühungen auf der Suche nach der Wahrheit in dieser Angelegenheit meine Intuition als richtig. Mein Prophet war ein Gentleman. Und er heiratete nicht ein sieben- oder neunjähriges Mädchen. Aishas Alter wurde in der Hadithliteratur falsch wiedergegeben. Darüber hinaus denke ich, dass die Erzählungen, die von diesem Ereignis handeln, höchst unzuverlässig sind. Einige der Hadithe (Überlieferungen vom Propheten) hinsichtlich Aishas Alter zum Zeitpunkt ihrer Heirat mit dem Propheten sind problematisch. Ich stelle die folgenden Belege vor, um gegen die Annahme der fiktiven Geschichte von Hisham ibn 'Urwah zu argumentieren und den Namen meines Propheten von dem Vorwurf zu reinigen, er sei ein verantwortungsloser alter Mann, der es auf ein unschuldiges kleines Mädchen abgesehen hatte.

BELEG Nr. 1: Zuverlässigkeit der Quellen

Die meisten in den Hadithbüchern abgedruckten Geschichten werden nur von Hisham ibn `Urwah erzählt, der sie allein von seinem Vater überliefert. Zunächst hätten logischerweise mehr Personen davon berichtet haben sollen als nur einer, zwei oder drei. Es ist merkwürdig, dass niemand aus Medina, wo Hisham ibn `Urwah die ersten 71 Jahre seines Lebens verbrachte, von diesem Ereignis berichtete, trotz der Tatsache, dass sich unter seinen Medinenser Schülern der geachtete Malik ibn Anas befand. Die Ursprünge der überlieferten Berichte von diesem Ereignis liegen bei Leuten im Irak, wohin Hisham angeblich umgezogen ist, nachdem er den größten Teil seines Lebens in Medina verbracht hatte.

Tahzibu'l-Tahzib, eins der bekanntesten Bücher über Leben und Zuverlässigkeit der Gewährspersonen für Überlieferungen vom Propheten, besagt, dass nach Yaqub ibn Shaibah "Er [Hisham] sehr zuverlässig ist, seine Berichte akzeptabel sind, mit Ausnahme dessen, was er nach seinem Umzug in den Irak berichetet" (Tahzi'bu'l-tahzi'b, Ibn Hajar Al-`asqala'ni, Dar Ihya al-turath al-Islami, 15t. Jhdt, Bd 11, S. 50).

Es besagt weiterhin, dass Malik ibn Anas Einwände gegen diejenigen Berichte von Hisham hatte, die durch Leute aus dem Irak wiedergegeben wurden: "Mir wurde mitgeteilt, dass Malik diejenigen Berichte von Hisham ablehnte, die durch Leute aus dem Irak übermittelt wurden" (Tahzi'b u'l-tahzi'b, Ibn Hajar Al-`asqala'ni, Dar Ihya al-turath al-Islami, Bd.11, S. 50).

Mizanu'l-ai`tidal, ein weiteres Buch über Biographien von Gewährspersonen für Überlieferungen vom Propheten, berichtet: "Als er alt wurde, erlitt Hishams Gedächtnis schweren Schaden" (Mizanu'l-ai`tidal, Al-Zahbi, Al-Maktabatu'l-athriyyah, Sheikhupura, Pakistan, Bd. 4, S. 301).

SCHLUSSFOLGERUNG: Diesen Angaben zufolge versagte Hishams Gedächtnis, und seine Berichte während seiner Zeit im Irak waren unzuverlässig. Demzufolge sind seine Berichte von Aishas Heiratsalter unzuverlässig.

CHRONOLOGIE: Es ist wesentlich, auch einige relevante Daten in der islamischen Geschichte im Blick zu behalten:

vor 610 n.C.: Jahiliya (vorislamische Zeit) vor der Offenbarung
610 n.C.: erste Offenbarung
610 n.C.: AbuBakr nimmt den Islam an
613 n.C.: Prophet Muhammad beginnt sein öffentliches Wirken
615 n.C.: Auswanderung nach Abessinien
616 n.C: Umar bin al Khattab nimmt den Islam an
620 n.C.: allgemein angenommene Verlobung Aishas mit dem Propheten
622 n.C.: Hijrah (Auswanderung nach Yathrib, später umbenannt in Medina)
623/624 n.C: allgemein angenommenes Jahr, seit dem Aisha mit dem Propheten zusammenlebte

BELEG Nr. 2: Die Verlobung

Nach Tabari (auch nach Hisham ibn 'Urwah, Ibn Hanbal und Ibn Sa'd) wurde Aisha im Alter von sieben Jahren mit dm Propheten verlobt und begann mit neun Jahren, mit ihm zusammenzuleben.

In einem anderen Werk sagt Al-Tabari jedoch: "Alle vier seiner [Abu Bakr's] Kinder wurden seinen zwei Frauen in der vorislamischen Zeit geboren" (Tarikhu'l-umam wa'l-mamlu'k, Al-Tabari (gest. 922), Bd. 4, S. 50, Arabisch, Dara'l-fikr, Beirut, 1979).

Wenn Aisha 620 n.C. (im Alter von sieben Jahren) verlobt worden wäre und 624 n.C. (mit neun Jahren) angefangen hätte, mit dem Propheten zusammenzuleben, dann würde das bedeuten, dass sie 613 n.C. geboren wäre. Auf der Grundlage des Berichts von Al-Tabari zeigen daher die Zahlen, dass Aisha 613 n.C. geboren sein müsste, drei Jahre nach dem Beginn der Offenbarung (610 n.C.). Tabari behauptet aber auch, daß Aisha in der vorislamischen Zeit (in der Jahiliya) geboren wurde. Wenn sie vor 610 n.C. geboren ist, wäre sie mindestens 14 Jahre alt gewesen, als sie begann, mit dem Propheten zusammenzuleben. Im Wesentlichen widerspricht Tabari sich selbst.

SCHLUSSFOLGERUNG: Al-Tabari ist unzuverlässig bei der Bestimmung von Aishas Alter.

BELEG Nr. 3: Aishas Alter im Verhältnis zu Fatimas Alter

Nach Ibn Hajar wurde "Fatima zu der Zeit geboren, als die Ka`bah wieder aufgebaut wurde, als der Prophet 35 Jahre alt war... sie war fünf Jahre älter als Aisha" (Al-isabah fi tamyizi'l-sahabah, Ibn Hajar al-Asqalani, Bd. 4, S. 377, Maktabatu'l-Riyadh al-haditha, al-Riyadh, 1978).

Wenn Ibn Hajar's Aussage den Tatsachen entspricht, wurde Aisha geboren, als der Prophet 40 Jahre alt war. Wenn Aisha den Propheten heiratete, als er 52 Jahre alt war, wäre Aishas Heiratsalter 12 Jahre.

SCHLUSSFOLGERUNG: Ibn Hajar, Tabari, Ibn Hisham und Ibn Hanbal widersprechen einander. Demnach ist Aishas Heirat mit sieben Jahren eine Sage.

BELEG Nr. 4: Aishas Alter im Verhältnis zu Asmas Alter

Nach Abda'l-Rahman ibn Abi Zanna'd war "Asma 10 Jahre älter als Aisha (Siyar A`la'ma'l-nubala', Al-Zahabi, Bd. 2, S. 289, Arabisch, Mu'assasatu'l-risalah, Beirut, 1992).

Nach Ibn Kathir war "sie [Asma] 10 Jahre älter als ihre Schwester [Aisha]" (Al-Bidayah wa'l-nihayah, Ibn Kathir, Bd. 8, S. 371, Dar al-fikr al-`arabi, Al-jizah, 1933).

Nach Ibn Kathir erlebte "sie [Asma] die Tötung ihres Sohnes während dieses Jahres [73 H], wie wir bereits erwähnt haben, und fünf Tage später starb sie selbst. Anderen Berichten zufolge starb sie nicht fünf, sondern 10 oder 20 oder einige Tage mehr als 20 oder 100 Tage später. Der bekannteste Bericht besagt, dass es 100 Tage später war. Zum Zeitpunkt ihres Todes war sie 100 Jahre alt." (Al-Bidayah wa'l-nihayah, Ibn Kathir, Bd. 8, S. 372, Dar al-fikr al-`arabi, Al-jizah, 1933)

Nach Ibn Hajar Al-Asqalani lebte "sie  [Asma] hundert Jahre und starb 73 oder 74 H." (Taqribu'l-tehzib, Ibn Hajar Al-Asqalani, S. 654, Arabisch, Bab fi'l-nisa', al-harfu'l-alif, Lucknow).

Nach fast allen Historikern war Asma, die ältere Schwester von Aisha, 10 Jahre älter als Aisha. Wenn Asma 73 H 100 Jahre alt war, dann müsste sie zur Zeit der Hijra 27 oder 28 Jahre alt gewesen sein.

wenn Asma bei der Hijra 27 oder 28 Jahre alt war, dann wäre Aisha 17 oder 18 Jahre alt gewesen. Somit hätte Aisha, die zur Zeit der Hijra 17 oder 18 Jahre alt war, im Alter von 19 oder 20 Jahren angefangen, mit dem Propheten zusammenzuleben.

Auf der Grundlage von Hajar, Ibn Katir und Abda'l-Rahman ibn Abi Zanna'd wäre Aishas Alter zum Zeitpunkt, als sie anfing, mit dem Propheten zusammenzuleben, 19 oder 20 Jahre. In Beleg Nr. 3 behauptet Ibn Hajar, Aisha sei 12 Jahre alt gewesen, und in Beleg Nr. 4 widerspricht er sich selbst mit einer 17- oder 18-jährigen Aisha. Was ist denn nun das korrekte Alter, zwölf  oder achtzehn?

SCHLUSSFOLGERUNG: Ibn Hajar ist eine unzuverlässige Quelle für Aishas Alter.

BELEG Nr. 5: Die Kämpfe von Badr und Uhud

Eine Erzählung von Aishas Teilnahme an Badr wird in der Hadithsammlung von Muslim wiedergegeben (Kitabu'l-jihad wa'l-siyar, Bab karahiyati'l-isti`anah fi'l-ghazwi bikafir). Aisha sagt in einem Bericht von der Reise nach Badr und einem der bedeutenden Ereignisse, die unterwegs stattfanden: "Als wir in Shajarah ankamen". Offensichtlich befand sich Aisha in der Gruppe, die nach Badr unterwegs war. Ein Bericht bezüglich Aishas Teilnahme am Kampf von Uhud wird bei Bukhari (Kitabu'l-jihad wa'l-siyar, Bab Ghazwi'l-nisa' wa qitalihinna ma`a'lrijal) wiedergegeben: "Anas berichtete, dass die Leute am Tag von Uhud um den Propheten herum nicht standhalten konnten. [An diesem Tag] sah ich Aisha und Umm Sulaim; sie hatten ihre Kleider von den Füßen hochgezogen [um eine Behinderung ihrer Bewegungen zu vermeiden]." Wiederum zeigt dies, dass Aisha in den Kämpfen von Uhud und Badr anwesend war.

Bei Bukhari (Kitabu'l-maghazi, Bab Ghazwati'l-khandaq wa hiya'l-ahza') wird berichtet: "Ibn `Umar behauptet, dass der Prophet mir nicht erlaubte, in Uhud dabei zu sein, da ich zu dieser Zeit 14 Jahre alt war. Aber am Tag von Khandaq, als ich 15 Jahre alt war, erlaubte der Prophet meine Teilnahme."

Auf der Grundlage der obigen Berichte (a) wurden Kinder unter 15 Jahren zurückgeschickt und durften nicht am Kampf von Uhud teilnehmen, und (b) nahm Aisha an den Kämpfen von Badr und Uhud teil.

SCHLUSSFOLGERUNG: Aishas Teilnahme and den Kämpfen von Badr und Uhud zeigt deutlich, dass sie nicht neun, sondern mindestens 15 Jahre alt war. Schließlich begleiteten Frauen ihre Männer auf den Kampfplatz, um ihnen zu helfen, nicht um ihnen zur Last zu fallen. Dieser Bericht ist ein weiterer Widerspruch bezüglich Aishas Alter.

BELEG Nr. 6: Surat al-Qamar (Der Mond)

Nach der allgemein angenommenen Überlieferung wurde Aisha etwa acht Jahre vor der Hijra geboren. Aber nach einer anderen Erzählung bei Bukhari wird berichtet, dass Aisha sagte: "Ich war ein junges Mädchen (jariyah auf Arabisch), als Surah Al-Qamar offenbart wurde (Sahih Bukhari, kitabu'l-tafsir, Bab Qaulihi Bal al-sa`atu Maw`iduhum wa'l-sa`atu adha' wa amarr).

Surah 54 des Quran wurde acht Jahre vor der Hijra offenbart (The Bounteous Koran, M.M. Khatib, 1985), das bedeutet, dass sie 614 n.C offenbart wurde. Wenn Aisha 623 oder 624 n.C. im Alter von neun Jahren angefangen hätte, mit dem Propheten zusammenzuleben, dann wäre sie zu dem Zeitpunkt, als Surah Al-Qamar (Der Mond) offenbart wurde, ein neugeborenes Kind (sibyah auf Arabisch) gewesen. Der obigen Überlieferung zufolge war Aisha tatsächlich im Jahr dieser Offenbarung ein junges Mädchen, kein Kleinkind. Jariyah bezeichnet ein junges, verspieltes Mädchen (Lane's Arabic English Lexicon). Da also Aisha, als jariyah bezeichnet wird und nicht als sibyah (infant), muss sie zum Zeitpunkt der Offenbarung von Al-Qamar zwischen 6-13 Jahre alt gewesen sein und war folglich 14-21 Jahre alt, als sie den Prophet en heiratete.

SCHLUSSFOLGERUNG: Auch diese Überlieferung widerspricht Aisha Heirat im Alter von neun Jahren.

BELEG Nr. 7: Arabische Terminologie

Nach einem Bericht von Ahmad ibn Hanbal fragte der Prophet nach dem Tod seiner ersten Frau Khadijah, als Khaula zu ihm kam, um ihm zu raten, wieder zu heiraten, diese nach den Vorschlägen fragte, die sie im Sinn hatte. Khaulah sagte: "Du kannst eine Jungfrau (bikr) heiraten oder eine Frau, die schon verheiratet war (thayyib)". Als der Prophet nach der Identität der bikr (Jungfrau) fragte, erwähnte Khaulah Aishas Namen.

Alle diejenigen, die die arabische Sprache kennen, sind sich dessen bewusst, daß das Wort bikr in der arabischen Sprache nicht für ein unreifes neunjähriges Mädchen benutzt wird. Das zutreffende Wort für ein junges, verspieltes Mädchen ist, wie zuvor erwähnt jariyah. Bikr wird andererseits für eine unverheiratete Frau ohne geschlechtliche Erfahrung vor der Ehe benutzt, so wie man auch auf Deutsch von einer "Jungfrau" spricht. Daher ist ein neunjähriges Mädchen offensichtlich keine "Frau" (bikr) (Musnad Ahmad ibn Hanbal, Bd. 6, S. .210, Arabisch, Dar Ihya al-turath al-`arabi, Beirut).

SCHLUSSFOLGERUNG: Die buchstäbliche Bedeutung des Wortes bikr (Jungfrau), im obigen Hadith ist "eine erwachsene Frau ohne sexuelle Erfahrung vor der Ehe." Somit war Aisha zum Zeitpunkt ihrer Heirat eine erwachsene Frau.

BELEG Nr. 8. Der Qur'antext

Alle Muslime sind sich darin einig, dass der Quran das Buch der Leitung ist. Wir müssen also Leitung vom Quran suchen, um den Rauch und die Verwirrung zu beseitigen, die von den herausragenden Männern der klassischen Periode des Islam hinsichtlich Aishas Heiratsalter verursacht wurde. Erlaubt der Quran die Verheiratung eines unreifen siebenjährigen Kindes oder nicht?

Es gibt keine Verse, die solche Ehen ausdrücklich erlauben. Es gibt jedoch einen Vers,  der Muslime in  ihrer Pflicht anleitet, ein Waisenkind aufzuziehen. Die Anleitung des Quran zum Thema der Erziehung von Waisen gilt auch im Fall unserer eigenen Kinder. Der Vers besagt: "Und händigt euer Vermögen (das Vermögen der Waise), das Gott euch zum Unterhalt gegeben hat, nicht denen aus, die schwach im Verstehen sind, und versorgt sie daraus, kleidet sie und gebt ihnen eine gute Erziehung. Und prüft sie, bis sie das heiratsfähige Alter erreicht haben. Wenn ihr sie dann geistig reif findet, dann händigt ihnen ihr Vermögen aus..." (Quran, 4:5-6).

Im Fall von Kindern, die einen Elternteil verloren haben, ist ein Muslim angewiesen, sie (a) zu ernähren, (b) zu kleiden, (c) zu erziehen und (d) ihre Reife zu prüfen "bis zum heiratsfähigen Alter," bevor man ihnen die Verwaltung von Finanzmitteln anvertraut.

Hier verlangt der Quranvers einen gründlichen Beweise ihrer intellektuellen und physischen Reife durch objektive Prüfungsergebnisse vor dem Heiratsalter, um ihnen ihr Vermögen anzuvertrauen.

Im Licht der beiden obigen Verse würde kein verantwortungsbewusster Muslim einem sieben- oder neunjährigen unreifen Mädchen die Verwaltung finanzieller Angelegenheiten übertragen. Und wenn wir einem siebenjährigen Mädchen nicht zutrauen können, finanzielle Angelegenheiten zu verwalten, dann kann sie auch nicht intellektuell oder physisch reif für die Ehe sein. Ibn Hambal (Musnad Ahmad ibn Hambal,  Bd. 6, S. 33 und 99) behauptet, die neunjährige Aisha sei mehr daran interessiert gewesen, mit Spielzeugpferden zu spielen, als die verantwortungsvolle Aufgabe einer Ehefrau zu übernehmen. Es fällt daher schwer zu glauben, dass Abu Bakr, ein großer Gläubiger unter den Muslimen, seine unreife siebenjährige Tochter mit dem 50-jährigen Propheten verloben könnte. Ebenso schwer ist es, sich vorzustellen, dass der Prophet ein unreifes siebenjähriges Mädchen heiraten würde.

Eine weitere wichtige Pflicht, die vom Vormund eines Kindes verlangt wird, besteht darin, es zu erziehen. Darum sollten wir uns einmal fragen: "Wie viele von uns glauben, dass wir ein Kind zufriedenstellend erziehen können, bevor es das Alter von sieben oder neun Jahren erreicht?" Die Antwort ist: niemand. Logischerweise ist es eine unmögliche Aufgabe, ein Kind zufriedenstellend zu erziehen, bevor es das Alter von sieben Jahren erreicht. Wie können wir dann glauben, dass Aisha im Alter von sieben Jahren, ihrem angebliche Heiratsalter, zufriedenstellend erzogen war?

Abu Bakr war ein gerechterer Mann als wir alle. Somit hätte er jedenfalls so geurteilt, dass Aisha innerlich noch ein Kind war und nicht so zufriedenstellend erzogen, wie es der Quran verlangt. Er hätte sie mit niemandem verheiratet. Wenn dem Propheten vorgeschlagen worden wäre, eine unreife und noch zu erziehende siebenjährige Aisha zu heiraten, hatte er dies direkt abgelehnt, denn weder der Prophet noch Abu Bakr hätten gegen ein Gebot des Quran verstoßen.

SCHLUSSFOLGERUNG: Die Verheiratung Aishas im Alter von sieben Jahren würde gegen das Reifegebot oder die Forderungen des Quran verstoßen. Daher ist die Geschichte der Verheiratung der siebenjährigen unreifen Aisha eine Sage.

BELEG Nr. 9: Zustimmung zur Heirat

Eine Frau muss gefragt werden und ihre Zustimmung geben, um eine Eheschließung gültig zu machen (Mishakat al Masabiah, Übersetzung James Robson, Bd. I, S. 665). Aus islamische Sicht ist das Einverständnis der Frau eine Voraussetzung für die Gültigkeit der Ehe.

Es ist unmöglich, sich vorzustellen, dass die Zustimmung eines unreifen siebenjährigen Mädchens eine gültige Vollmacht für eine Eheschließung sein könnte.

Es ist unvorstellbar, dass Abu Bakr, ein intelligenter Mann, die Zustimmung eines siebenjährigen Mädchens ernstnehmen würde, einen 50-jährigen Mann zu heiraten.

Ähnlicherweise hätte der Prophet nicht die Zustimmung eines Mädchens akzeptiert, das, dem Hadith bei Muslim zufolge, ihre Spielsachen mitnahm, als sie ging, um mit dem Propheten zusammenzuleben.

SCHLUSSFOLGERUNG: Der Prophet hat nicht eine siebenjährige Aisha geheiratet, denn das hätte gegen das Erfordernis einer gültigen Zustimmung nach dem islamischen Eherecht verstoßen. Der Prophet heiratete daher eine intellektuell und physisch reife Frau Aisha.


ZUSAMMENFASSUNG

Es war weder ein Arabischer Brauch, Mädchen in einem so jungen Alter wie sieben oder neun Jahre zu verheiraten, noch hat der Prophet Aisha in einem so jungen Alter geheiratet. Die Araber hatten keinen Einwand gegen diese Heirat, weil sie nie auf die Art und Weise stattfand, wie sie berichtet wurde.

Offensichtlich kann die Erzählung von der Heirat der neunjährigen Aisha von Hisham ibn `Urwah kein Glaube geschenkt werden, wenn ihr so viele andere Berichte widersprechen. Darüber hinaus besteht absolut kein Grund, den Bericht von Hisham ibn `Urwah für wahr zu halten, wenn andere Gelehrte, einschließlich Malik ibn Anas, diese Erzählung aus dem Irak als unzuverlässig einschätzen. Die Zitate von Tabari, Bukhari und Muslim zeigen, dass sie einander im Hinblick auf Aishas Alter widersprechen. Darüber hinaus widersprechen sich viele dieser Gelehrten selbst in ihren eigenen Aufzeichnungen. Somit ist die Erzählung von Aishas Heiratsalter aufgrund eindeutiger Widersprüche, die aus den Werken der klassischen Gelehrten des Isam ersichtlich sind, nicht verlässlich.

Daher besteht absolut kein Grund zu glauben, dass die Information über Aishas Alter als wahr zu akzeptieren ist, während es hinreichend Gründe gibt, sie als Sage abzulehnen. Darüber hinaus lehnt der Qur'an es ab, unreife Mädchen und Jungen zu verheiraten sowie ihnen Verantwortlichkeiten aufzuerlegen.



http://www.islam.ch/typo3/index.php?id=69&no_cache=1&tx_articlecpl_pi1[showUid]=187

November 24

gÖnÜL

 

http://img110.imageshack.us/img110/4223/elmatomurcukvedamla2gk9.jpg

 

Gözlerimiz, bakışlarımız gönüle uymuştur. Gönül isterse göz zehire bakar, yılana bakar;


gönül isterse göz ibret alacağı, ders alacağı şeye bakar.


Gönül isterse, göz görülecek şeylere, dünyaya, dünya nimetlerine bakar, gönül


dilersegöz manaya, örtülü şeylere, ilahi sırlara bakar.


Gönül isterse, gözleri külliyat tarafına sürer götürür. Gönül isterse onları cüz' iyyat' ta


hapseder, bırakır.


Beş duygumuzun her biri, aynı su deposuna bağlı musluklar gibi, gönle bağlıdırlar.


Gönlün dileği ile, emri ile iş görürler.


Gönül ne tarafa işaret ederse, bes duygu da eteklerini toplar o tarafa doğru koşar.


Gönül isterse, ayak raks eder, oyuna dalar yahut yavaş yürüyüşü bırakır, hızlı yürüyüşe


geçer.


Gönül dilerse el parmakları ile hesap yapar, yahut o parmaklarla kitap yazar.


Dikkat ediniz, bütün bu işleri yapan hünerli el, aslında içte bulunan gizli bir elin


emrindedir. O gizli el bedenimizin şu görünen elini maşa gibi kullanarak bu işleri


yaptırmaktadır.


Acaba gönül bizde bulunan bu beş duyguya neler söylüyor, onlarla aralarında ne de


gizli, akıl almaz bir anlaşma, ne şaşılacak bir buluşma var?


On duygu, yedi uzuv, daha sayılamayacak, söylenemeyecek ne kadar çok şeylerin hepsi


gönlün emrinde.

http://img110.imageshack.us/img110/4223/elmatomurcukvedamla2gk9.jpg


MESNEVİ MEVLANA

View more entries